Excerpt: Vuurvlinder Trilogie - Het Drakenschip

Angst was zweet. Oud zweet, waar de penetrante geur van nieuw zweet doorheen brak. Het bleef hangen en liet walgen, maar het was tegelijkertijd ook een van de weinige dingen waar hij op dat moment dankbaar voor kon zijn. Want, zo beredeneerde Aven, zolang hij nog kon ruiken dat hij stonk naar zweet, wist hij tenminste nog dat hij in leven was.

Aven was op zich iemand die vrij blij in het leven stond. Natuurlijk, af en toe was het afzien, zeker als je zo’n aparte familie had waar hij zich in bevond. Niet dat hij z’n familie zo verschrikkelijk vond, ze waren hartstikke gezellig. Het was eigenlijk vooral z’n puberale gedrag waardoor hij rebelachtige dingen had gedaan. Zo was het pas na het moment dat z’n moeder had gezegd hoe mooi ze zijn korte, rode stekeltjes vond dat hij besloot het wat langer te laten groeien. Op eenzelfde manier, ook al deed hij het minder uit de drang om zich van hen af te zetten, was hem gezegd dat hij voor z’n leerervaring om echt volwassen te worden niet van de paden mocht gaan.

Het was mede hierdoor dat hij nu op de vlucht was van een roedel wolven.

Wanhopig probeerde hij een paar takken hoger te klimmen, zich afvragend waarom hij nou zo tegendraads had moeten doen. Veel tijd had hij er echter niet voor, want op dat moment zette een van de wolven z’n tanden in z’n laars en begon verwoed aan hem te trekken. Aven greep zich zo stevig mogelijk vast aan een dikke tak en probeerde de wolf van zich af te schudden.

De anderen begonnen te huilen. Eentje sprong tegen de stam van de boom op, maar kon zich er niet genoeg aan vastklauwen om verder omhoog te springen. Met een doffe knal viel het beest weer op de grond. Aven hees zich zo goed als het kon omhoog, maar de harde rukken die de wolf aan z’n voet gaf maakte het hem niet makkelijk. Als hij maar één hand vrij kon krijgen, dan was het genoeg…