Excerpt: Donderdag

0.

Hij snapte er helemaal niks van. Het was al láng licht, en dat rare ding was ook al een hele tijd herrie aan het maken. Begreep hij dan niet dat hij moest? Eerst had hij geprobeerd om wat piepgeluidjes te maken. Meestal werkte dat prima. Nu was het echter tijd voor wat grover geschut., al begon dat plekje op de mat er steeds aantrekkelijker uit te zien. Max blafte een paar keer. Er gebeurde niets. Er kwam geen beweging in hem, voor zover hij kon horen. Het was wel wat lastig om dat met zekerheid vast te stellen, zo hier vanuit de keuken. Hoewel hij wist dat hij nu eigenlijk een Stoute Hond was, verliet hij zijn mand en trippelde hij door de gang, en klom hij de trap op. De overloop was nog leeg. Het baasje was duidelijk nog niet opgestaan en dat maakte de volgende stap een stuk lastiger. Max wist dat hij niet in de Kamer mocht komen. Dan was hij een Hele Stoute Hond die Geen Hondenkoekje Kreeg. Toch was dit niet het moment voor lange morele interne discussies. Met zijn poot duwde hij de slaapkamer deur verder open. Het geluid van de herriemaker was onaangenaam, maar kennelijk nog niet genoeg om de baas te wekken. Bovendien verdrong het gesnurk van de baas het gepiep van de herriemaker. Het rook scherp in de kamer. De geur van Boos. Als de baas zo rook was hij meestal de avond daarvoor erg dorstig geweest en betekende dat om de een of andere reden dat hij de volgende ochtend niet al te vrolijk was, hoe hard en enthousiast Max ook liet merken dat hij blij was dat hij de baas weer zag.
Nu blaffen was riskant. Vooral omdat de pantoffel van de baas binnen zijn handbereik lag. Een andere geur kroop zijn neus binnen, wat hem op een beter idee bracht.
“Wat! Huh! Nee! Hou op! Blijf van mijn voeten… Niet doen!”
Max ging op het geluid af en begon nu het gezicht van de Baas te likken. Dit was leuk! Vooral nu de Baas daadwerkelijk overeind kwam, en hij eindelijk naar buiten mocht.
“Ja ja… Ik ben wakker. Oh boy… sorry Max. Is het al zo laat?”
Op de herriemaker was nu een stem te horen.
“…vanmiddag een bezoek aan het nieuwe Xperience Center. De minister, die persoonlijk een lans had gebroken voor het grootste winkelcentrum van Europa liet weten bijzonder trots…”
De Baas maakte nog een paar klagerige geluiden. Max wist echter zeker dat een paar keer blaffen de juiste remedie was voor… nou ja… zo’n beetje alles. Hij rende blaffend naar de voordeur. Hij bleef zo braaf en rustig als hij maar kon zitten tot de Baas zijn riem had omgedaan en eindelijk mócht hij dan.

1.

Van buiten zag het kantoorgebouw er uit alsof het in een oorlogszone stond. Sommigen van de ruiten waren gebroken. Spandoeken hingen scheef aan de kozijnen, sommigen maar met een punt, zodat de strijdleuzen niet meer leesbaar waren. Een grafiti artiest had zich kennelijk halverwege zijn bezigheden uit de voeten moeten maken, waardoor er nu alleen ANTI FACS naast de gebarricadeerde deuren stond geschreven. Voor de deur zaten wat krakers van de late herfstzon en een joint te genieten. Een van hen had een oude boombox op batterijen aangezet, zodat punkmuziek over het plein galmde en ook de gangen binnendrong. Op de eerste verdieping, waar gezien wat resterende kasten met ordners kennelijk de financiele administratie had gezeten, had Agnes haar kamer ingericht.
Ze bekeek zichzelf in de gebroken spiegel. Haar mascara zat niet helemaal gelijk en haar zwarte lippenstift was een beetje uitgesmeerd. Jee, wat zag ze bleek nu. Haar moeder had haar nog aan het hoofd gezeurd dat ze beter moest eten en voor zichzelf moest zorgen. Het was natuurlijk weer uitgelopen op ruzie. Ze wist zelf de laatste tijd niet meer waarom die ruzies begonnen. Alleen dat ze haar gewoon overkwamen als ze bij haar ouders thuis was. Voor ze het wist had ze hen voor kapitalistische fascisten uitgemaakt. Ze had gezien hoe dat hen gekwetst had, en nu had ze daar vreselijk spijt van. Waarom had ze zich zo opgewonden? Ze wist de aanleiding niet eens meer helder voor de geest te krijgen. Oh ja… het was dat stomme kado… Ze schudde haar hoofd. Ze moest bijna lachen maar voelde ook een brok in haar keel. Haar moeder had lippenstift voor haar gekocht. Líppenstift. Rode nog wel. Snapten ze nou niet dat dat nu juist was waar ze zicht tegen probeerde te verzetten? Waarom ze lid was van de Beweging? Waarom ze hier in dit kraakpand woonde? Het was geen spelletje voor haar. Het was diepe ernst. Ze wilde iets veránderen. Niet zomaar aansluiten bij de gezichtsloze massa. Niet achter de vieze consumptiemaatschappij aanlopen. Hoe had Edwin dat ook alweer gezegd? “Kapitalisme is gebaseerd op de exploitatie van de arbeider”. Dat had ze willen zeggen. Ze had haar ouders zo graag willen vertellen hoe het allemaal zát. Hoe de wereld echt in elkaar stak. En dat wat zij probeerden haar wijs te maken, alleen maar onderdeel was van een achterhaald systeem waarbij de rijken steeds rijker en de armen steeds armer werden. Dat had ze willen zeggen. Maar in plaats daarvan was ze in woede ontstoken over die stomme rode lippenstift en had ze haar ouders voor iets vreselijks uitgemaakt. Waarom had ze niet gewoon haar mond gehouden? Kon ze het maar zo mooi en duidelijk maken als Edwin. Die had alle tijd aan haar besteed en haar behandeld als een gelijke. Had haar duidelijk gemaakt dat het niet uitmaakte of ze vijftien was of vijfenveertig, dat ze zeker wat kon betekenen in de Strijd tegen het Grootkapitaal.
De Wietlucht begon haar misselijk te maken. Ze liep naar het raam en wrikte er aan tot het dichtging. Ze moest zichzelf er aan herinneren dat ze vanavond haar matras bij het raam vandaan zou halen. Sommigen van haar medebewonders wilden nog wel eens tot diep in de nacht doorgaan met lange gesprekken, muziek en wiet. De afgelopen nachten had ze daardoor ookal bijna geen oog dicht gedaan.
Haar woning was eigenlijk te groot voor haar. Ze had de grote zaal wat kleiner gemaakt met schotten die in de kelder in de opslag hadden gelegen. Kennelijk waren die speciaal gemaakt om muren van te bouwen. Er zaten zelfs voetsteunen bij. Op sommigen ervan hingen nog briefjes of aantekeningen van vorige gebruikers. Eén ervan had volgehangen met strips die ze niet begreep, waar een Dilbert de hoofdrol in speelde. Ze snapte niet dat iemand ooit om deze ‘grapjes’ zou kunnen lachen. Dat moesten hele trieste, saaie mensen zijn.
Agnes probeerde het gevoel van spijt en droefheid van zich af te schudden. Zometeen zou ze Edwin weer zien. Al was dat niet een intieme ontmoeting zoals waar ze zelf zo vaak van had gedroomd. Nee, Edwin zou iedereen toespreken. Er stond iets te gebeuren. Iets wat belangrijk was. Iets waar ze zelf ook een Belangrijke Rol in zou spelen. Ze zou zich eigenlijk opgewonden moeten voelen. Blij dat ze serieus genomen werd en deel uit zou maken van dit belangrijke plan. Toch bleef er iets knagen. En het was niet alleen die vreselijk aanvaring met haar ouders van gisteren. Het was die lippenstift. Eigenlijk had ze die dolgraag willen hebben.