Gij zult niet doden
an excerpt

“Wat wil je?” vroeg Alex en zijn stem trilde. De gewonde op de grond begon te stuiptrekken. Alex keek toe hoe de stuiptrekkingen verergerden. “Moet je hem niet helpen?” zei hij aarzelend.
“Alex toch. Je bent zoveel verleerd.” De onbekende haalde met een vloeiende beweging het mes weer tevoorschijn en knielde neer bij zijn partner, hoewel hij naar Alex bleef kijken. Alex keek terug, niet in staat om iets te doen. Met een even soepele beweging sneed de man een gat in de burka van de ander, tilde iets dat leek op een kin omhoog en bewoog het mes naar beneden. Alex keek toe en riep niet eens nee. Het had toch geen zin gehad en wie weet wat die man nog meer van plan was. Het enige wat hij kon zien was de beweging van het mes, het gerochel, tenslotte de zucht en daarna het constante drip, drip van het bloed dat op de grond drupte. Alex stond er als versteend bij – zijn ogen leken het enige dat nog kon bewegen. Zijn ogen volgden de man in het zwart – hoe hij opstond, een knikkende beweging maakte en zich vervolgens omdraaide en vertrok, naar de liften toe. Alex hield hem niet eens tegen.