Excerpt: Laatste jongen op de planeet

Het was donker, dus kon hij nu eventjes slapen. Even maar, want 'donker' was het nooit lang. 'Licht' was altijd veel langer. Wanneer het 'licht' was, dan kwamen zij weer en joegen hem weer op. Altijd maar weer verder en verder. Hoe lang hij nu al op de vlucht was, wist hij niet meer. Maar het was al lang. Ook wist hij niet waarom hij hier was, of waar hier precies was. Zijn naam kon hij zich niet herinneren. Had hij ooit wel een naam gehad? . Het enige dat hij wist is dat hij honger had. Verschrikkelijke honger, en dat hij naar zijn moeder wilde. Zijn vader had hij nooit gekend. Die was verdwenen lang voor zijn eerste verjaardag. Hij was bang, maar wist dat hij niet moest toegeven aan zijn angst, want als hij dat deed was hij verloren.