Excerpt: Pride and Prejudice

“Indira, heb je de brief voor de familie Rades al af?” vroeg Naidur, en toen ze hem aankeek zag ze dat hij zowaar naar haar glimlachte. Hij leek het zelf ook pas te merken toen het al gebeurd was en keek direct weer weg, maar Indira wist wat ze gezien had.
“Bijna,” antwoordde ze, en het was een paar minuten stil. Pas toen Indira opkeek, zag ze dat Naidur naar haar aan het kijken was.
“Wat is er?”
“Indira, ik geloof… dat ik je mijn excuses aan moet bieden.”
Van schrik liet Indira haar pen op de grond vallen, en het zoeken onder de tafel zorgde ervoor dat ze haar verbaasde gezicht in ieder geval even kon verbergen. Wat was dit nu ineens, wat was er gebeurd met de trotse, harde Naidur van een paar dagen geleden? Was hij misschien ook vergiftigd, maar dan met een vergif dat zijn verstand aantastte?
Toen ze eindelijk weer boven tafel kwam, keek hij geïnteresseerd naar het vel papier wat hij in zijn handen hield. Even overwoog Indira om het gewoon te laten zitten, maar ze was nu toch wel erg benieuwd… en een kans zoals deze kon ze toch niet laten liggen?
“Waarvoor dan?”
“Vind je dat zelf ook niet een erg naïeve vraag? Ik begrijp wel wat je ermee bedoelt, je wil het verhaal horen, nu ik eenmaal mijn zwakte heb laten zien… maar daar had je ook wel op een andere manier om kunnen vragen!”
“Maar dit is wel de makkelijkste manier, en alle vragen zouden raar geweest zijn,” zei Indira, die zich natuurlijk niet liet afschrikken door zijn stekelige gedrag. Ze was veel erger gewend dan dit, en dat wist hij natuurlijk ook wel, maar hij mocht ook geen scheldwoorden gebruiken om haar af te schrikken… arme man. Maar goed, eigen schuld, had hij maar niet moeten beginnen over excuses.
“Goed dan,” zuchtte Naidur, die duidelijk allang spijt had van zijn woorden. “Ik heb je de eerste paar dagen duidelijk onderschat en dat spijt me. Ik heb je ook beledigd, niet alleen omdat je mijn concurrent bent, maar ook omdat je een vrouw bent, en dat was niet… eerlijk. Of nou ja, de beledigingen waren wel eerlijk, want het is prima om gebruik te maken van iemands zwakke plekken, maar het was niet eerlijk om je niet te beschouwen als een waardige concurrent. Ik weet nog steeds zeker dat ik het beste familiehoofd zal zijn en dat het waanzin is om een vrouw als familiehoofd aan te stellen, maar alleen omdat de meeste mannen niet gezien hebben wat ik heb gezien en je dus direct af zouden wijzen op basis van je geslacht.”
Indira had het vermoeden dat ergens tussen die woordenbrij een compliment zat, maar ze wist het niet zeker. Toch moest ze glimlachen, want ze had niet verwacht dat er ooit zo’n verhaal uit die gereserveerde Naidur zou komen. Zou zij het gedaan hebben? Nee, nooit, maar dat kon ze ook niet… als vrouw moest ze nog tien keer harder en koeler zijn dan haar mannelijke concurrent, dat wist hij ook wel.
Nu ze er langer over nadacht, besefte ze dat het compliment misschien niet eens in zijn exacte woorden zat, maar in het feit dat hij over haar had nagedacht. Hij had geprobeerd zich in haar te verplaatsen en zich gerealiseerd dat het voor haar lastig was en dat het pijnlijk was dat hij haar niet eens als concurrent beschouwde.
“Dank je, Naidur.”
Het was het enige wat ze kon zeggen, maar ze meende het wel echt.
Weer was het een paar minuten stil, en Indira was al bijna weer geconcentreerd en rustig genoeg om verder te gaan met de belangrijke brief, toen ze weer gestoord werd.
“Laten we dan bij deze de strijd echt beginnen, als rivalen.”
Hij stond op, liep naar haar toe en stak zijn hand uit. Zonder ook maar een moment te aarzelen nam Indira die aan.
“Moge de beste winnen.”
“Ja, moge de beste winnen. Zolang ik dat ben.”
Ze kon er zowaar om lachen, ondanks alle eerdere goede voornemens.