Stolen Moments
an excerpt

Het waren regenachtige dagen onderweg naar Tsjechië. De zon deed een verwoede poging een beetje zomer te faken, en dat lukte nauwelijks. De mp3 speler pompte een stevige beat van de Kelly Family, dus Chris kon er wel even tegenaan. Hij had immers de hele collectie op z'n ipod staan en nog leuker ook nog de hits van vader Abraham, voor als ie zich echte ging vervelen onderweg. Toch niet echt verlegen om zichzelf te vermaken, werd het toch een beetje eenzaam deze trip. Chris besloot halverwege Duitsland een pitstop te maken voor een hapje eten en een bezoekje aan de wc. Onderweg botste hij tegen een enorme vent aan die vreemde geluiden maakte. De ritmische klanken leken uit zijn mond te komen, terwijl hij een broodje at. Rare vent, dacht Chris nog. Je moet echt niks met je leven te doen hebben als je geluiden oefent met je mond. Hoewel, daarentegen zijn muzikanten ook iederen bezig geluid te maken terwijl anderen ploeteren om een leven op gang te houden. Ok zelfmedelijden heeft nooit goed gedaan, so why start now? Een plasje en een grote krentenbol met kaas later, stapte hij weer in zijn bolide. Deze keer was het een gewone Chevrolet Corvette die moest worden afgeleverd. De auto op zich was een cadeau, maar de ware handel zat verborgen in de stoelbekleding en de banden. Of dat nou zo'n goed idee was, was te betwijfelen. Chris bedacht nog dat zakken cocaïne vervoeren in de banden van een auto, kan nooit goed zijn. De druk in die banden zou weleens voor problemen kunnen zorgen. Hij stak een peuk op en deed het raam op een kier. De regen kwam nog steeds met bakken uit de hemel. “Daar in dat kleine café aan de haven..” loeide Chris keihard mee met de feestknaller uit z'n ipod. “Rock on Abraham!”. Hij zwaaide naar een passerende vrachtwagenchauffeur, die een bordje priscilla achter zijn raam had. Wat schattig om de naam van je vrouw of dochter aan de hele wereld te tonen, of was het meer omdat ie bang was het te vergeten omdat ie zo vaak van huis was dat ie niet meer wist hoe zijn vrouw heette? Het antwoord zou wel nooit boven water komen.” dacht Chris teleurgesteld. Enkele uren later passeerde hij de grens met Zwitserland. Dat ging voorspoedig, want meestal werd hij daar aangehouden alleen al vanwege het Nederlandse kenteken. Eikels daar aan de grens, daarom was Chris idee om dit keer niet met een Hummer te gaan, omdat ie dan veel teveel aandacht trok. De Corvette was dan ook in een sobere donkergroen met gele strepen over de motorkap gespoten. Dat werkte blijkbaar geval stukken beter. Heen en weer rijden naar Tsjechië zou ongeveer een dag of 5 duren. Voor de terugweg wist hij niet precies wat hem te wachten stond. Meestal waren de heren zo gul om een aardige jeep terug te sturen, dat reden ze eigenlijk zelf het meest. Door de alpen ging lekker vlot met de opgepimpte Corvette. Als in een computerspel ging Chris de uitdaging met de bergwegen vol enthousiasme aan. De kilometers asfalt vlogen onder hem door. Dichterbij zijn doel. Eenmaal aan de grens met Tsjechië, nam hij wat gas terug. Dat hij geen accordeon muziek luisterde was al erg genoeg in dit land, bedacht hij spontaan. Teveel aandacht trekken zou geen goeie zet zijn. Grijnzend van oor tot oor stuurde hij door het landschap op weg naar Barsky, het landhuis waar de heren hun hoofdkwartier hielden. De auto werd uit elkaar gehaald zodat de lading zijn weg naar de klanten kon vervolgen. Chris genoot van een warm bed gevuld met een stel bevallige Tsjechische heerlijkheden luisterend naar de naam Punni en Sunni een tweeling setje van het ruige achterland. Ze speelden in de films van de Tsjechische zuster van Game Set Match films, dus Chris mocht de dames zonder problemen aan de tand voelen. Na een goede nachtrust zette hij zijn reis terug in gang met de lieve roze skoda. Het ging zeker niet zo goed met de zaken hier, wat een tegenvaller.. een nog grotere teleurstelling bleek wel het ontbreken van een aansluiting voor zijn ipod. Nu moest hij naar de radio luisteren, en hij had een hekel aan alles wat niet Nederlandstalig was, behalve de Kelly Family uiteraard. Dan nog liever Lange frans ofzo, wat een shit!” schold hij tegen de standaard radio. Gelukkig kreeg hij wel een goed navigatieding mee. Hij besloot een omweg via Italie te maken om een oude vriend op te zoeken. Het leek een goed idee, maar helaas was de vriend niet thuis. Door een motorongeluk lag hij in het ziekenhuis 150km verder naar het zuiden. Daar had hij geen zin in, dus dan maar onverrichte zaken weer richting Amsterdam. Hij belde Julio dat hij iets later zou zijn en gaf z'n skoda flink de sporen. Met een rotgang van bijna 180km scheurde hij de autobahn over binnen no time zag hij de Hollandse borden 100 weer in beeld verschijnen. Altijd een warme gedachte, kon de radio weer een beetje normale muziek laten horen. Hij neuriede mee op de klanken van Rowen Heze tot aan huis.