Cripple Saints
an excerpt

Στους δρόμους της πόλης δε φαινόταν να κυκλοφορεί κανένας. Έμοιαζαν έρημοι, σαν να ήταν μια πόλη-φάντασμα. Μόνο αραιά και πού κάποιο σκυλί διέσχιζε τους στενούς πλάκώστρωτους δρόμους, ψάχνοντας λίγη σκιά ή κάποια από τις κρήνες που στόλιζαν της φημισμένες πλατείες της. Όμως, παρά τη φαινομενική ερήμωση, η σιωπή δεν είχε απλώσει το πέπλο της πάνω από την πόλη. Αντίθετα από το ψηλό κτήριο που δέσποζε στο κέντρο της, τον πύργο των Τεσσάρων, ξεχύνονταν εκκωφαντικές ψαλμωδίες. Ύμνοι μαγευτικοί, γαλήνιοι μα και τρομαχτικοί.
Σαϊχ-Αλντ, έλεγαν, πάρε τα μάτια, του να δεις το καλό του λαού σου.
Μια κραυγή έσκισε τον αέρα, αλλά οι ψαλμοί δε σταμάτησαν.
Μαλ-Αλντ, πάρε τα αυτιά του, για να ακούσεις τις ικεσίες μας.
Μία ακόμα κραυγή ακούστηκε, αλλά πνίγηκε γρήγορα από την επόμενη στροφή.
Ομ-Αλντ, πάρε τη γλώσσα του, για να μας μοιράσεις τη σοφία σου.
Τίποτα δεν διέκοψε αυτή τη φορά τον ψαλμό, αντίθετα προχώρησε στην τελευταία στροφή του.
Ζεήλ-Αλντ, πάρε τα χέρια του για να χτίσεις καλύτερες μέρες για την πόλη σου.
Ολοκληρώνοντας έτσι την επωδό.

Οι ψαλμοί έπαψαν για λίγο, καλύπτοντας την πόλη με ησυχία. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν το φτερούγισμα και τα κρωξίματα κορακιών που σε σμήνη πλησίαζαν την μεγαλοπρεπή πόλη.
Κι εσύ μεγάλε Αρχντ-Αλμάρ, κύριε των πτηνών του ουρανού
άκου τις ταπεινές μας ικεσίες, γιατί σε εσέ παραδίδουμε το σώμα αυτού εδώ
Για να θρέψει τα παιδιά σου.
Το μαύρο σύννεφο από τα πτηνά είχε σχηματίσει ένα δακτυλίδι γύρω από τον πύργο και τα κρωξίματά τους ήταν σα να έδιναν μια δεύτερη φωνή στη σκοτεινή ψαλμωδία που ακουγόταν από αυτόν. Κρωξίματα ρυθμικά, σα μια χωρωδία.
Αρχντ-Αλμάρ, παντοδύναμε, δώσε μας το φως και τη λύτρωση σου
Την ηρεμία της πόλης έσπασε ο αέρας που ξεκίνησε να φυσάει από την έρημο, σηκώνοντας σύννεφα σκόνης
όπως εμείς σου δίνουμε τη ζωή αυτού εδώ, τη σάρκα και το αίμα του.
Ο αέρας όλο και δυνάμωνε, καλύπτοντας τα λευκά κτήρια με βουνά από άμμο.
Και σώσε μας από κάθε κίνδυνο.
Ο αέρας τώρα φύσαγε με μανία. Μαζί με την άμμο τώρα σήκωνε και χαλίκια, έγδερνε τις πλάκες των δρόμων και τραβούσε μαζί του και κομμάτια τους. Σα στρόβιλος περιτριγύριζε την πόλη, περνούσε σα κλέφτης από τα τείχη της και μέσα από τους δρόμους τους κατευθυνόταν προς τον κεντρικό πύργο.
Και όταν έφτασε εκεί οι ψαλμοί μετατράπηκαν σε κραυγές, κραυγές ορνίων, τα φτερά των οποίων τσάκιζαν από τη δύναμη του ανέμου και τα κορμιά τους χτυπούσαν με ορμή στις κατάλευκες πέτρες του πύργου, τσακίζοντας τη ζωή που είχαν μέσα τους. Και τις κραυγές των ορνίων διαδέχτηκαν οι κραυγές των ανθρώπων, όταν ο άνεμος εισέβαλε από τα ανοιχτά παράθυρα στον πύργο, καθώς η ορμή του ξέσκιζε τη σάρκα των κατοίκων και θρυμμάτιζε τα οστά τους. Κάποιοι προσπάθησαν να τρέξουν στους δρόμους, για να ξεσκιστούν από το χαλίκι ή να καταπλακωθούν από την άμμο και την ασφυκτική αγκαλιά της.