Excerpt: Woestijn van as

Op een dag speelden ze aan de rand van het bos. Het was hen door de ouders natuurlijk verboden diep het woud in te gaan, omdat daar wilde dieren en trollen huisden, maar als de kinderen niet verder gingen dan waar ze de huizen van het dorp konden zien mocht het. Ze speelden met een vast groepje van vijf kinderen, van wie Jelenka er één was. Ze bouwden hutten, speelden verstoppertje, tikkertje, of trol-onder-de-brug, of daagden elkaar uit wie zich het verst het bos in durfde te wagen. Dat laatste spelletje speelden ze toen Jelenka zich voor het eerst bewust werd dat ze dingen zag die de andere kinderen niet zagen.

De vijf kinderen liepen in een rij naast elkaar, ieder misschien twee of drie meter van de volgende verwijderd, en degene met de meeste moed (of liever gezegd, de minste angst) nam een stap. Meestal gebeurde dit pas nadat de kinderen elkaar enkele minuten hadden uitgedaagd, in het begin door elkaar "angsthaas" of "bangerik" te noemen, maar naarmate ze zich verder tussen de bomen begaven in stilte, door elkaar bang en met een kriebelend gevoel in hun buik aan te kijken. Als iemand het uiteindelijk aandurfde een stap te nemen konden de anderen er voor kiezen ook een stap te nemen en zich aan te sluiten, blijven staan, of wanneer de paniek toesloeg, snel omdraaien en vlug het bos uitrennen. Jelenka had het spel nog nooit gewonnen, dat deed Bolle Ilko altijd, die was dan ook twee jaar ouder dan de anderen, maar ook nog nooit verloren. Die middag zou de eerste keer zijn dat ze verloor, en de laatste keer dat ze aan het spel meedeed.

Jelenka stond in de rij tussen Mascha en Natte Wlad, die zijn bijnaam had gekregen door dit spel erg vaak te verliezen en daarbij regelmatig in zijn broek plaste. De kinderen waren verder het bos binnengedrongen dan ze ooit waren geweest, maar als Jelenka achterom keek kon ze nog nèt de rokende schoorsteen zien van de leerlooierij, die op een kleine heuvel stond.

Wlad zag al behoorlijk bleek, en Jelenka dacht dat het niet lang zou duren voordat hij zijn bijnaam weer eer aan zou doen toen ze een zacht geritsel schuin boven zich tussen de bladeren hoorde. Ze keek in de richting van het geluid en zag op een boomtak een grijze mensachtige gestalte zitten. Mensachtig, want een mens was het zeker niet. Het leek meer op een kruising tussen een haarloze beer en een wolf.

Twee kleine zwarte kraaloogjes staarden haar fonkelend aan en knepen zich samen toen het wezen in de gaten kreeg dat Jelenka het zag. Toen grijnsde het, een afschuwelijke, roofdierlijke grijns die breder was dan afgaande op de grootte van de kop van het beest mogelijk zou moeten zijn: het hoofd vervormde zich om de grijns te accommoderen. Een rij gele tanden, elk zo groot als de dolk van Jelenka’s vader en minstens zo scherp, grijnsde haar tegemoet.

Jelenka bleef als aan de grond genageld staan, doodsbang voor het enge, monsterlijke wezen dat in de boom zat. De andere kinderen zagen het wezen niet (op dat moment wist Jelenka nog niet dat zij de enige was die het kon zien) en hadden ondertussen een stap naar voren gezet, zelfs Natte Wlad. ‘Jelenka,’ fluisterde Mascha, die een goede vriendin voor Jelenka was. ‘Kom op, nog één stap...’