Excerpt: Verzonken eiland

Ze liepen verder West-Terschelling in. Er waren leuke winkeltjes, en ze namen zich voor om daar eens een keer lekker te gaan rondneuzen. De weg liep naar de haven. Daar bleven ze een tijdje rondkijken. Er kwam net weer een boot aan. Een van de passagiers was een lange man met donkere kleren aan. Hij keek met een verheven blik in zijn ogen naar het eiland en de mensen die bij de haven stonden. Om zijn mond lag een zijige glimlach. Gilvy rilde toen ze naar hem keek. Brrr, zei ze, ik heb geen goed gevoel over die man! Een meisje dat vlak bij hen stond draaide zich om naar hen. Ze had goudblonde haren in een lange dikke vlecht. Ze droeg een donkergrijze rok en een gekleurde blouse. Dat heb ik ook, zei ze, een gevoel van dreiging als ik naar hem kijk! Ze keek vol belangstelling naar Gilvy. Ik ben Yelle, zei ze. Ik woon hier op het eiland. Niet in West, maar in de buurt van Midsland. Jullie zijn hier zeker op kamp he? Gilvy knikte alleen maar en zei niets. Zij en Yelle keken elkaar lang aan, en Kat had de indruk dat er veel meer dan alleen een blik tussen hen werd uitgewisseld. Toen wende Gilvy zich af en keek weer naar de man die juist van de boot af kwam. Zwart, zei ze, duivels.... en weer rilde ze.