Badeendjes aan de macht!
an excerpt

NaNoWriMo 2007: Badeendjes aan de macht!

Hoofdstuk 1: Lieselotje gaat uit logeren.

"Heb je nu alles?" vroeg de bezorgde Mevrouw van de Laan voor de derde keer. Lieselotje knikte heftig naar haar en bekeek nog eens naar haar spullen. De koffer was ingeladen met haar hartjes- en stipjespyama, haar prachtige paarse prinsessenjurk, haar buitenspeeloverall en nog wat speelgoedjes en andere dingen die mee moesten.
Naast de koffer stond, hoe kon het ook anders, de kleine ijzeren draagkooi. In die kooi zat een klein konijn met witte haartjes, rode ogen en een mokkende blik. Het was alsof ze zeiden: "waarom zit ik nou weer in een kooi?", maar dat leek niemand op te vallen. Lieselotje had alleen oog voor de klok, hoewel ze er helemaal niet van af kon lezen hoe laat het was en het dus elke halve minuut aan haar moeder vroeg, die steevast antwoordde met 'nog net zo laat als net'.
Het leek erop dat haar moeder blij zou zijn als ze Lieselotje eindelijk stil kon krijgen, maar voorlopig bleef het vanaf de straat stil en dus zat Mevrouw van de Laan nog even opgescheept met de zeurende Lieselotje.
Net toen die echter voor de 73ste keer wilde vragen hoe laat het was, kwam er van buiten het geluid van een toeterende auto en haar moeder zuchtte hoorbaar. "Tijd om te gaan is het." zei ze tegen haar dochter, die allang de koffer en kooi van de grond had gegrepen en bij de deur stond te wachten. Haar moeder zwaaide de deur open en Lieselotje sprong over de drempel, keek rond en... zag helemaal geen auto die stond te wachten. Ze draaide zich om naar haar moeder en zag nog net hoe die even naar haar zwaaide en de deur dicht liet vallen.
Nu stond Lieselotje met een open mond, klaar om iets tegen haar moeder te roepen, voor een gesloten deur. Even bleef haar mond nog openhangen, toen klapte ze hem weer dicht en keek omlaag naar de ijzeren kooi. "Nou moe Meneer Pluis, nu is de deur dicht en er is nog niemand.". Het konijn schudde zijn kop, maar bleef stil. Lieselotje trok een pruillip en ging toen op haar tenen staan in de hoop dat ze bij de deurbel kon, maar ze kwam nog de nodige centimeters te kort.
Met een plof viel ze naast het konijn op de grond. Ze kon wel op de deur gaan bonken, maar haar moeder zat waarschijnlijk weer binnen aan de telefoon en dan hoorde ze niets meer en Lieselotje had helemaal geen zin om haar handen kapot te slaan op het harde eikenhout van de voordeur. Ze keek eens de straat uit, voorbij alle andere kleine rijtjeshuizen, ordelijke tuintjes, net geparkeerde autotjes en de lange, rechte rij bomen.
Geen auto te zien. Ze keek weer naar het konijn. "Wat moet ik nu? Ik zit hier helemaal alleen buiten en ik kan nergens heen." zei ze pruilend. Het konijn trok een oogje op en sprak toen met een zware, diepe stem: "Jij kunt nergens heen? Je hebt me verdomme in zo'n stom klein kooitje gestopt en dan ga je nog klagen dat jij nergens heen kunt ook! Wat dacht je van mij?"
Lieselotje zette haar handen onder haar kin en trok haar knieen op. "Maar jij moet van mama in het kooitje omdat je anders wegloopt."
"En ze geloofd het toch niet als ik zeg dat je dat nooit zult doen omdat je mijn lieve pluizige konijntje bent!" vervolgde ze liefdevol. Bij die woorden stak het konijn zijn tong uit, alsof hij iets heel smerigs geproefd had. "Ik ben niet liev en pluizig" bromde hij tegen Lieselotje.
Toen ze dat hoorde schoot Lieselotje in de lach en ze boog zich naar de kooi toe, waar ze probeerde om het konijn te aaien. "Natuurlijk wel gekkie! Jij bent mijn lieve konijntje." zei ze met haar liefste stemmetje, waarop het konijn zich prompt omdraaide en zijn kont omhoog stak naar haar. "Je kunt mijn kont aaien." sprak hij met een boze stem.
"Hee! Dat is niet lief!" zei Lieselotje verontwaardigd en ze schudde met haar vingertje, wat de kont van het konijn niet bepaald iets uitmaakte. "Als je niet lief doet tegen me dan krijg je vanavond geen worteltjes en iedereen weet dat konijntjes dol zijn op worteltjes!"
Bij het horen van het woord 'wortel' trok het konijn weer een vies gezicht, maar Lieselotje kon het niet zien en praatte gewoon door.
"En van worteltjes kunnen konijntjes goed kijken, en kleine meisjes ook zegt mama altijd. Daarom moeten we allemaal worteltjes eten, anders moeten we een bril. En konijntjes dragen helemaal geen brilletjes, dus dan is het nog belangrijker voor ze!" klepperde ze rustig door.
Het konijn schudde ondertussen nog eens met zijn hoofd en draaide zich toen weer om. Lieselotje keek verrukt op. "Kijk, dat is al beter! Zo ken ik mijn lieve Meneer Pluis weer!" Het konijn trok een dodelijke blik en mompelde iets binnensmonds. "Wat zei je Meneer Pluis?" vroeg Lieselotje en ze bewoog haar oor iets dichter naar het kooitje.
"Ik zei: alles om je stil te krijgen. En het is 'De Verschrikkelijke Meneer Pluis', dat weet je best." zei het konijn, en hij ging als een imitatiebontje languit op de vloer van het kooitje liggen.
"Nee nee nee." zei Lieselotje vastbesloten, "Jij bent mijn lieve Meneer Pluis en je bent helemaal niet verschrikkelijk!".
En daarmee was het gesprek ook meteen voorbij, want op het moment dat ze dat zei klonk vanaf de straat een nieuwe autotoeter en nu stond er dan eindelijk de groene auto van Anneliesje's ouders op de stoep te wachten.
Lieselotje sprong blij op, wankelde even, en viel toen met een klap terug op de stoep. De moeder van Anneliesje, die inmiddels uitgestapt was, stapte bezorgd dichterbij. "Voorzichtig toch meisje, straks doe je je zelf nog zeer." zei ze en ze stak haar hand uit om Lieselotje overeind te helpen. Lieselotje liet zichzelf omhoog tillen, stak haar duim in haar mond en knikte alleen maar. "Waarom sta je hier alleen te wachten? Waar is je moeder?" vroeg ze. Lieselotje haalde haar schouders en op en sprak door haar duim heen: "Ze is binnen, ze had mij alvast hier laten wachten." Anneliesje was inmiddels ook uit de auto gesprongen en zat bij de kooi van Meneer Pluis geknield. Ze probeerde hem druk te aaien, en Meneer Pluis was net zo druk bezig met uit de weg bewegen en obscene gebaren maken (wat Anneliesje totaal ontging omdat de kleine konijnevingertjes haar nauwelijks opvielen.) en haar afentoe een vuile blik toe te werpen (wat steeds beantwoord met een "Ahhhh, wat een lief konijntje!").
Inmiddels had de moeder van Anneliesje de koffer van Lieselotje opgetild en in de auto gezet, en ze kwam nu terug voor de kooi. Anneliesje klom overeind en stak een hand uit naar Lieselotje. "Kom, dan gaan we achterin zitten!" riep ze en ze sleepte Lieselotje mee naar de auto.
En nadat de moeder van Anneliesje nog eens had gekeken had waar Lieselotje's moeder was en daarna maar haar schouders ophaalde en in de auto stapten, vertrokken de twee meisjes, een moeder en een Verschrikkelijk konijn dan eindelijk richting het huisje van Anneliesje, zodat Lieselotje eindelijk het logeerpartijtje kreeg waar ze al bijna twee weken naar uit keek...

Bij Anneliesje thuis was het een zootje. Lieselotje stond met de kooi van Meneer Pluis (ze stond erop dat ze hem zelf mocht dragen) in de hal en keek uit over een vloer die bezaaid was met poppen, kledingstukken, speelgoedauto's, legoblokken, kattenspeeltjes en andere dingen die bij Lieselotje thuis niet buiten de speelhoek zouden mogen komen. Aan het eind van de gang speelde een broertje van Anneliesje met een plastic zwaard, dat heldhaftig rondgezwaaid werd en vervolgens uit zijn handen glipte en de keuken invloog. Op Lieselotje's gezicht werd een hele brede grijns zichtbaar, dit zou nog leuker worden dan ze gedacht had. Op het gezicht van Meneer Pluis was daarentegen een grote frons zichtbaar bij de gedachte aan nog meer kleine kinderen die hem wilden aaien en voeren en knuffelen en... hij werd al misselijk bij de gedachte.
Ondertussen werd hij door Lieselotje door de hal gedragen, die zich voorzichtig tussen de rotzooi heen bewoog en ondertussen wild met de kooi zwaaide, wat haar de nodige scheldkannonades van Meneer Pluis opleverde, maar ze was te geconcentreerd met niet omvallen om er iets op te zeggen.
Uiteindelijk wist ze de deur naar de woonkamer aan het einde van de gang te bereiken, waar haar de moed prompt in de schoenen zakte, want hier lagen nog veel meer dingen op de grond. Het leek erop dat de ladingen speelgoed en legoblokjes hier versterking hadden gekregen van een heleboel plastic bekers, blikjes, enkele rondzwervende doosjes, handdoeken en theedoeken en nog allerlei andere dingen. De moeder van Anneliesje stapte ondertussen langs haar heen en zei vriendelijk: "Zet je konijn maar ergens neer. Wil je iets te drinken?" terwijl ze van de grote eettafel (die bezaaid lag met papieren) een aantal bekers pakte. Lieselotje knikte heftig en de kooi rammelde op en neer. Anneliesje was ondertussen ook in de grote kamer aanbeland en leek tussen alle spullen op de grond driftig naar iets op zoek, waarbij alle dingen die ze niet zocht in de rondte vlogen. "Mag ik ook limnade mam?" riep ze, boven het geluid van stuiterende poppen, boekjes, blokjes en ander lawaaierig speelgoed uit. Lieselotje baande zich ondertussen een weg naar de bank, veegde allerlei tijdschriften die er naast lagen opzij en zette daar de kooi van Meneer Pluis neer, die meteen op de grond stortte en de hemel dankte dat het gezwaai voorbij was.
Lieselotje ploegde zich inmiddels weer een baan terug door de kamer, waarna ze uit kwam bij Anneliesje die inmiddels gevonden leek te hebben wat ze zocht en trots een pop omhoog hield.
"Kijk, dit is mijn pop!" zei ze, en ze hield het wezentje aan een been omhoog. De pop was gemaakt van een bruine lap stof, waar met kraaltjes ogen op gemaakt waren en met rode draad een soort jasje op was getekend. "Volgens mijn papa is het een 'boeboe'-pop ofzo, want altijd als ik er mee speel krijgt hij hoofdpijn!" zei ze, en ze zwaaide de pop rond aan zijn been. "Maar ik denk dat het een hele lieve meneer is. Alleen hij heeft geen kleertjes en dat is zielig! Mama vondt het ook zielig en toen heeft ze een jas gedaan voor hem!" riep ze enthousiast verder, en Lieselotje deed maar een stap achteruit omdat Anneliesje genoeg geluid maakte om hoorbaar te zijn in het huis ernaast. Ondertussen knikte ze heftig naar Anneliesje en haar pop, want thuis had ze geen 'boeboe'-poppen, dat vond haar moeder maar onzin. Daar had ze bijna alleen maar boekjes en een konijn om haar een heel moeilijk woord bij te brengen, wat te maken had met groot worden. En ze wilde helemaal niet groot worden, ze wilde juist spelen met poppen en blokjes en andere dingen!
En dus luisterde ze aandachtig naar het verhaal van Anneliesje (maar wel vanaf enige afstand, om haar trommelvliezen te sparen) en dook ze daarmee in de grote hoeveelheden speelgoed op de grond om de hele middag te kunnen spelen.

Die avond, na het eten van pizza en het drinken van frisdrank (wat bij Lieselotje thuis ongehoord was en dus een dubbel feest) wreef Lieselotje uitgeput in haar oogjes. Ze had de hele middag druk gespeeld met Anneliesje, onder luid protest van Meneer Pluis, die nog steeds in zijn kooi zat en de hele dag genegeerd werd door de meisjes, en was nu helemaal uitgeput. Op de tafel lagen nog de laatste stukken pizza in hun kartonnen dozen en de zes stoelen aan de tafel waren allemaal bezet met de broertjes en zusjes van Anneliesje en zijzelf, terwijl Anneliesje's moeder terug in de keuken was om snel even wat borden en glazen af te wassen.
Lieselotje keek Anneliesje gapend aan en vroeg vermoeid: "Wat gaan we nu doen?" Ze was moe, maar eigenlijk wilde ze doorspelen. Anneliesje dacht even na (wat in haar geval altijd gepaard ging met geluid, alsof ze druk met zichzelf aan het overleggen was) en wilde net een antwoord geven toen haar moeder haar voor was.
"Nu gaan jullie twee in bad, en daarna gaan jullie naar bed, zodat jullie morgen weer helemaal fris en vrolijk zijn." zei ze met een glimlachje, terwijl ze de borden in het druiprek zette. "Ga maar vast naar boven, ik kom zo."
Lieselotje's ogen gingen van slaperig en half dicht naar wijd open en geinteresseerd toen ze het woord 'bad' hoorde, want thuis had ze alleen een douche. "Een echt bad?" vroeg ze glunderend, "Met heel veel zeep en speeltjes?"
Anneliesje's moeder glimlachte nogmaals en knikte, waarop Lieselotje glunderend naar Anneliesje keek. "Hoor je dat! Een echt bad", zei ze met een brede grijns en Anneliesje grijnsde terug. "In bad gaan is leuk, dan kan je allemaal spatteren met zeep en spelen met bootjes enzo." begon ze vrolijk te klepperen, maar de gedachte aan een echt bad was zo overweldigend voor Lieselotje dat ze er nauwelijks aandacht aan besteedde.
Toen Anneliesje's moeder dan ook voorstelde om naar de badkamer te gaan, was Lieselotje al bijna boven aan de trap en had ze ergens halverwege ook nog een broertje ondersteboven gelopen, die in verbazing op zijn rug lag en probeerde te bedenken wat er zojuist voorbij flitste.
Tegen de tijd dat Anneliesje zelf boven was stond Lieselotje al in haar onderbroek glunderend het bad te bekijken, dat echt enorm was en helemaal vol lag met bootjes, visjes, poppetjes, washandjes en een enkel, roze badeendje, dat met een treurige blik helemaal boven op de stapel speelgoed lag.
Lieselotje wees naar het badeendje en zei zachtjes: "Wat kijkt ze droevig.", waarop Anneliesje meteen een nieuw verhaal afstak. "Dat is Sajk, dat is een roze badeendje waarvan de vleugeltjes echt kunnen bewegen en omdat ze roze is is ze heel erg lief en ze kan echt kwaken als je in haar knijpt en mmbhwl mmmhbwl (op dat moment werd haar trui door haar moeder over haar hoofd getrokken, wat Anneliesje er niet van leek te weerhouden om door te praten) mmbhwl ze is mijn lievelingsbadspeeltje."
Inmiddels was het bad bijna volgelopen en dreven de verschillende speeltjes (op een enkele pop na die niet bedoeld was voor in het water) op een dikke laag sop, en de blik van het roze badeendje werd nog droeviger. "Klim er maar in." kwam het vanaf Anneliesje's moeder en nog voor ze uitgesproken was, was Lieselotje met ondergoed en al over de rand van het bad gedoken, waarna het sop met een luide plons over de rand van de bak sloeg en de schoenen van Anneliesje's moeder schoon maakte. Het kwam zo onverwachts, dat zelfs Anneliesje midden in haar verhaal stilhield om te kijken naar Lieselotje, die glunderend in het bad zat. "Zo, heb je haast ofzo?" vroeg haar moeder lachend aan Lieselotje, waarna ze vervolgde: "en je hebt je ondergoed nog aan, daar heb ik een wasmachine voor."
Lieselotje keek beteuterd, greep onder het water en gooide toen haar kletsnatte onderbroek over de rand van het bad, die met een plets op de grond viel en de hele badkamer nog wat extra onder het zeep spetterde. Anneliesje stond inmiddels ook in haar blote kont en kroop over de rand, waarna ze zich in het bad liet glijden. Daar pakte ze een van de bootjes op en zwaaide ermee rond. "Dit is de visboot!" riep ze blij, "en die gaat visjes vangen!"
De moeder van Anneliesje schudde haar hoofd en vertrok toen met de kleren (en haar schone schoenen) van de badkamer. Lieselotje pakte nu voorzichtig Sajk op en draaide haar eens rond. Thuis had ze ook een badeendje, maar die was geel en omdat ze geen bad hadden was die nog nooit gebruikt. Bovendien keek die ook een stuk vrolijker. Ze zette het eendje voorzichtig terug in het bad en greep toen naar een van de visjes die Anneliesje druk probeerde te vangen met de boot die nog steeds over het wateroppervlak scheerde, maar toch kon ze tijdens het badderen het roze eendje met haar droevige blik niet opzij zetten.
Toen ze dan ook een half uur later, nadat het water bijna koud was, eruit klom en afgedroogd werd door Anneliesje's moeder had ze het eendje uit het bad gehaald en hield ze het in haar handen. Buite het bad leek de treurige blik al iets beter te worden, maar nog steeds keek het niet erg blij.
Even later zat Lieselotje beneden op de bank, Meneer Pluis op schoot (na het nodige scheldwerk vanuit zijn kooitje terwijl Lieselotje tv probeerde te kijken had ze hem er maar uitgehaald) Anneliesje aan de andere kant met haar duim in haar mond en de roze Sajk in het midden op de bank, waar het zowaar bijna vrolijk begon te kijken. Bijna. Op tv was een programma over een dinosaurus gemaamd Rexje, die probeerde om een klein dinosaurusje te vangen, wat natuurlijk steeds mislukte, en Lieselotje lachte zich een ongeluk vanuit de grote bank, terwijl Meneer Pluis zich voor de verandering gewillig liet aaien (zelfs hij had afentoe aandacht nodig).
Even later was de tekenfilm echter afgelopen en lag Anneliesje half te slapen, wat voor moeder het teken was om beiden naar bed te sturen. Lieselotje probeerde nog beteuterd te kijken, maar ze kon haar ogen nauwelijks openhouden dus het haalde niet zo veel uit en ze sleepte zich dan ook uit de bank en stopte Meneer Pluis (onder luid protest) terug in zijn kooi.
Daarna gaf ze Sajk een aai en liep naar de trap, terwijl achter haar Anneliesje door haar moeder uit de bank getild werd. Ze keek nog even achterom, waar met een minder aardige blik door Meneer Pluis teruggekeken werd. "Op een dag," riep hij nog toen de deur dicht viel, "Stop ik jou in een kooi." Maar de deur was al dicht en het konijn zuchtte nu hij weer alleen zat.
Boven werd Lieselotje in een groot logeerbed gelegd en toen ingestopt. Ze keek om zich heen, de kamer was behangen met vrolijk clowntjesbehang en het bed was helemaal rood geverfd, met een dekbed met allemaal stippen erop. Op het nachtkastje stond een lampje in de vorm van een paardje, waarvan het hoofd licht gaf. Het zag er heel vrolijk uit en Lieselotje gaapte tevreden, waarna ze een nachtkusje kreeg, toen ging het licht uit.
In het donker draaide ze zich nog eens om in het grote bed en dacht terug aan een lange dag van spelen, tv kijken, pizza eten en badderen. Dit was het echte leven, dacht ze, en toen sliep ze al.

Hoofdstuk 2: Meneer Pluis vertelt.