Excerpt: Voorspeld Verleden (Predicted Past)

PART OF THE FIRST CHAPTER
[for all of you who can't read Dutch: I'm sorry. You'll just have to wait until this bestseller will be translated...]

[...]
Even blijven ze besluiteloos naast elkaar staan. Dan steekt de man zijn hand uit.
“Ilias. Ilias Rozenberg.”
Kim schudt zijn hand. “Kim van der Kreek tot Hegendonk.”
“Dat klinkt niet als de eerste de beste familie.” Ilias leunt nonchalant met zijn rug tegen de auto.
“Nee, dat klopt. Ik kom uit een advocatenfamilie,” antwoordt Kim en tot haar eigen verbazing laat ze zich naast Ilias tegen de kleine auto leunen. Ze kijken even zwijgend voor zich uit, terwijl het herfstweer om hen heen raast.
“Mag ik je iets vragen?” vraagt Ilias.
“Dat mag.” Kim kijkt opzij en krijgt weer dezelfde kriebel als ze in de ogen van Ilias getrokken wordt.
“Heb je al lang last van slaapproblemen?”
Kims hart slaat een paar slagen over. “Hoe...hoe weet je dat?”
Ilias schrikt niet van haar reactie, maar antwoordt heel rustig.
“Dat voelde ik aan en bovendien: waarom zou je anders 's nachts naar kantoor komen?”
“Nou, misschien heb ik morgen wel een ontzettend belangrijke zaak. Of misschien werk ik graag 's nachts en slaap ik overdag. Waar bemoei jij je eigenlijk mee?”
“Het spijt me, ik wil niet binnendringen in je privéleven. Ik dacht alleen dat ik misschien kon helpen.”
Met verbaasde ogen kijkt Kim haar nachtelijke gesprekspartner aan.
“Hoe zou jij me ooit kunnen helpen met mijn slaapproblemen? Je kent me niet eens.”
“Misschien moet ik iets uitleggen.” zegt Ilias terwijl hij bedachtzaan voor zich uit kijkt. “Ik ben anders dan andere mensen. Ik heb een gave.”
“O nee,” denkt Kim, “wat krijgen we nu? Is dit een of andere idioot die me iets probeert aan te smeren? Een acupunctuurbehandeling of een rare massage of zo.”
Ilias lijkt zich niet bewust van haar reserves bij zijn ontboezeming en praat verder.
“Al van kleins af aan voel ik gevoelens en gedachten van mensen aan. Ik kan contact leggen met hun ziel en hen helpen zichzelf te leren kennen.”
Kim komt omhoog uit hun nonchalante houding en veegt wat bladeren van haar jas. “O ja, natuurlijk, jij bent zo'n eh...medium?”
“Ja” Ilias stem klinkt onbewogen.
“Nee, logisch. Ik kom midden in de nacht één iemand tegen en dat is meteen een medium.”
Ze schiet in de lach. Haar nuchtere hoofd haalt opgelucht adem. Voor een idioot als dit hoeft ze niet bang te zijn. Ze gelooft niks van praten met de doden en heldervoelende types die weten wat ze denkt.
“Ilias, ik wens je veel succes met je sleutels en een prettige nacht verder.” Ze maakt aanstalten om weg te lopen, maar Ilias pakt haar arm. Kim verstijft en de angst schiet weer omhoog in haar keel.
“Je bent sceptisch, dat voel ik. Maar ik kan je echt helpen, Kim.”
“Laat. Me. Los.” Kim kijkt hem koud aan en even zijn hun blikken gekruist als degens in een gevecht. Dan laat hij haar los.
“Sorry. Dat had ik niet mogen doen. Maar ik wil niet dat je wegloopt.”
“Wat maakt het jou nu uit of je me 'helpt' of niet? Dat is toch mijn probleem?”
“Ik heb mezelf de belofte gedaan alles met mijn gave te doen wat in mijn vermogen ligt. Jou nu zo weg laten lopen, dat kan ik niet. Niet voor jou en niet voor mezelf.”
“Ik wil niet dat je me helpt.” Kim pakt haar aktetas nog steviger beet en trekt haar schouders iets op. Ze begint het koud te krijgen in de gure wind en ze heeft genoeg van het gesprek.
“Laat me met rust.”
Ze draait zich om en begint met ferme pas weg te lopen. Achter zich hoort ze Ilias roepen:
“Je moet geheimen uit het verleden niet wegstoppen, Kim. Pas als je alles hebt opgelost, kun je tot rust komen!”
Kim verstijft en blijft staan. Hoe weet hij dat ik een geheim heb?! Zou hij dan echt...? Langzaam draait ze zich om en begint terug te lopen naar Ilias. Als ze tegen over elkaar staan, vraagt ze: “Waarom zeg je dat?”

[...]

PART OF THE FOURTH CHAPTER
[Kim zit midden in de nacht op Internet te zoeken naar informatie over Ilias]

“Wat ben je aan het doen?” De slaperige stem van Bastiaan staat opeens achter haar. Ze kijkt om en ziet hoe hij verstrooid met zijn hand in zijn haar woelt. Kim is echter klaarwakker, blij om haar ontdekking met iemand te kunnen delen. “Kijk, hij is echt!” Ze houdt haar laptop met de zoekresultaten voor zijn neus.
“Wat bedoel je?” vraagt hij met gefronst gezicht. Hij moet duidelijk moeite doen om haar te volgen.
“Ilias! Hij is echt een medium en hij heeft al heel vaak gelijk gehad.”
Bastiaan zet de laptop met een vermoeid gezicht op tafel en gaat naast haar zitten. “Ben je daar nou nog mee bezig?” Hij wrijft met zijn handen over zijn gezicht om wakker te worden.
“Ja daar ben ik nog mee bezig en als je hier kijkt heb ik daar groot gelijk in! Jullie kunnen nog zo sceptisch en cynisch lopen te doen, maar die man kan echt voelen en zien wat er met iemand gebeurd is of gaat gebeuren. Hier” ze pakt de laptop weer op haar knieën. “Hier staat hoe hij de politie heeft geholpen met een belangrijke zaak en hier nog een keer.” De adrenaline giert door haar keel. Ze voelt zich haast opgelucht: ze was niet gek om Ilias te geloven. In een reflex pakt ze haar biertje en gooit nog een slok achterover.
“Kim!” roept Bastiaan uit. “Zit je bier te drinken?! Wat bezielt jou?”
“Wat is er mis met een biertje?”
“Kom op nou, je drinkt midden in de nacht bier rechtstreeks uit de fles, terwijl je normaal geen druppel alcohol aanraakt. Wat is er met je aan de hand?” Hij kijkt haar aan met een afgrijzen dat ze nog nooit bij hem heeft gezien en voelt een vreemde baldadigheid opkomen.
“Dan blijkt maar weer hoe slecht je me kent. Dit ben ik ook! Ik zeg niet dat het mijn mooiste kant is maar het hoort ook bij mij. Ik ben stiekem een alcoholist, nou goed?” Om dat te demonstreren neemt ze nog een slok, terwijl ze haar verbouwereerde vriend aan blijft kijken. Dan krijgt zijn gezicht opeens een serieuze blik. “Kim, je gaat hieraan kapot. Ik weet niet waarom je zo zwaar aan die vent tilt en waarom je het hoofd door hem op hol laat brengen, maar als je zo doorgaat, gaat het niet goed.”
“Nee,” zegt Kim droog, “daar heb je gelijk in. En dat heeft Ilias ook gezegd.”
Met een gefrustreerde uitroep staat Bastiaan op. “Die doodsvoorspelling, bedoel je? Zet dat toch uit je hoofd! Je gaat echt niet dood, hoor je me!” Verbeeld ze het zich of ziet ze even wanhoop in zijn ogen?
“Maar kijk dan!” Kim wijst boos op haar laptop. “Hij heeft altijd gelijk. Waarom zou het dan nu niet kloppen? Hij zegt het hier zelf: het slechte nieuws moet je niet verzwijgen, want anders kunnen mensen zich niet wapenen. Ik moet me wapenen, voorbereiden op het ergste.” Ze is nu ook gaan staan, het bierflesje nog steeds in haar hand. Bastiaan grijpt haar handen. “Luister nou even hoe belachelijk dit klinkt. Je wapenen tegen het ergste, 'ik ga binnenkort dood'. De enige manier waarop dat gaat gebeuren is als je jezelf doodzuipt van de zenuwen door die man!”
Kim voelt tranen in haar ogen branden, terwijl Bastiaan haar biertje pakt en op tafel zet.
“Maar hij heeft gelijk, Bas, hij weet dingen van me, van vroeger. Het moet gewoon kloppen.”
“Okay, dan weet hij van het bos, wat heeft dat in hemelsnaam te maken met je dood? Dat slaat nergens op. Het was een ongeluk, daar kun je niks aan doen. En je hebt er al genoeg slaap om verloren, dacht ik.” Hij drukt haar tegen zijn schouder in een stevige omhelzing, maar Kim kan zich niet ontspannen. Eigenlijk wil ze hem alles vertellen, eindelijk bij iemand haar hart luchten, maar dan ziet ze voor zich hoe ze met Roderick en Andrea heeft gezworen dit geheim mee te nemen in hun graf. Haar graf..... Ze kan nog maar één ding denken: als Ilias inderdaad alleen maar een heel goed, professioneel medium is, moet hij gelijk hebben. Haar leven is getekend en ze kan er niks aan doen...