Excerpt:

Londen, 1807

De straten in dit deel van Londen waren helemaal verlaten. Wat wil je, op zo’n tijdstip. Hoe laat zou het zijn? Was het al middernacht geweest? Er was in ieder geval geen spoor van zonlicht meer te bekennen en de maan was nauwelijks zichtbaar boven de huizen en kerktorens door de wolken en een dikke laag mist die langzaam neerdaalde. De enkeling die zich nog wel buiten begaf verstopte zich achter een hoge kraag, met de hoed licht naar voren gebogen zodat de koude wind niet bij zijn gezicht kon komen. Hij liep met snelle, korte passen over de weg, die verder helemaal verlaten was. Hij wist precies waar hij naartoe moest, want hij sloeg gedecideerd dan weer linksaf, dan weer rechtsaf, door allerlei nauwe steegjes, totdat hij bij zijn bestemming aankwam. Vanaf de buitenkant zag het gebouw er verlaten uit, maar zodra hij de deur had opengedaan, kwam een vlaag van warmte hem tegemoet. Het voelde goed. En dat weet ik, want deze persoon ben ik, James Thompson, aangenaam.