Excerpt: Westenwind

"(...)Vertel me, waarom denk ik steeds aan je? Waarom droom ik over je in dromen die ik niet begrijp, waarom zeg je dan dingen die ik me de volgende ochtend niet meer herinner maar die in die droom wel degelijk belangrijk waren?

Ik snap jou niet, Raman, en ik snap mezelf evenmin. Wil je het me alsjeblieft uitleggen en me vergeven dat ik in de war ben en chaotisch over kom?

Kato."

en:

'Kom op, Kato, je kunt het. De ene voet voor de andere, zoals je je hele leven al hebt gedaan. Vergeet je schouders, vergeet de pijn in je voeten, de weg is je doel. En kijk om je heen, kijk hoe mooi het is! Je weet wat Raman zou zeggen als hij de zwarte wolken in je hoofd kon zien: 'Ziet ze dan niet hoe mooi het is?'. Hij zou je uitschelden voor struisvogel en net zo lang op je inpraten tot je met het schaamrood op je kaken knikt en een geforceerde glimlach op je gezicht tovert omdat je weet dat hij gelijk heeft.

Ik voer de hele tijd, een groot deel van mijn leven eigenlijk al, dit soort dialogen met mezelf, en nu heb ik het harder nodig dan ooit om niet in mijn duistere tunnelvisie te blijven hangen. Ik wist het allemaal wel, maar er is niemand anders dan ik om mezelf te herinneren aan alle wijsheden die mij ooit verteld zijn.'