Cupido's lied
an excerpt

Proloog

Lajas, Puerto Rico. 1:57 AM, 31 mei 1987.

Lucas lag in bed en staarde naar het plafond. Het was steeds moeilijker om in slaap te komen, zeker nu het zo ongewoon warm was. Een muskiet zoemde ergens in de kamer. De geur van de zee dreef de kamer binnen, tegelijk met het ritselen van de boombladeren buiten. Het was niet alleen de warmte of het gezoem dat hem wakker hield. Gek genoeg was het de grote stilte die nu in het huis hing. Hoe vreselijk hij de ruzies tussen mam en pap ook had gevonden, het was op de een of andere manier een vertrouwd geluid geweest. Iets om zich aan vast te klampen als hij zich afvroeg wat er nu verder met hen zou gebeuren. Meteen voelde hij zich schuldig over die gedachte. Hij wist hoe verdrietig mam de laatste maanden was geweest. En hoe ze af en toe opeens dagenlang een zonnebril op had om een blauw oog te verbergen. Kennelijk was dat niet voldoende geweest, want vorige week gebeurde het opeens. De mannen in uniform waren aan de deur gekomen. Pap had woedend geschreeuwd en gevochten. Lucas was angstig onder tafel gekropen, iets waar hij zich nu nog voor schaamde. Dat deed je als je vijf was. Niet als man van 12. Hij had gezien hoe de twee mannen zijn vader met moeite in de houdgreep konden nemen, en hem naar buiten sleurde. Mam had alleen maar gehuild en had Lucas bij zich geroepen.
“Het is voorbij,” had ze gefluisterd. Hij had gevraagd waar pap naar toe ging.
“Weg,” had ze alleen maar gezegd. Lucas besefte toen wat dat betekende. Dat het beter was. En dat hij nu de man in huis zou moeten zijn. En dat hij nooit zou mogen doen wat pap had gedaan. Nooit.
Hij draaide zich op zijn zij en probeerde de beelden te verdrijven. De deken voelde klammig aan. Het gordijn wapperde wat en buiten straalden de sterren. Er was geen maan, maar toch was het buiten niet helemaal donker door lamp op de veranda. Lucas sloot zijn ogen en probeerde de slaap af te dwingen. Even dacht hij dat het lukte en dat hij, gek genoeg, van waken naar dromen was gegaan. Want hij zag een fel licht door zijn oogleden heen. Hij voelde de klamheid van de dekens nog steeds tegen zijn blote schouders en besefte dat hij nog wakker was. Hij deed zijn ogen open en werd onmiddellijk verblind. Het leek wel alsof buiten de zon in één klap was aangeklikt. Het was feller dan autolampen en ook de verkeerde kleur. Het was wit maar toch niet helemaal. Lucas sprong uit bed en liep naar het gordijn. Even twijfelde hij of hij het gordijn open zou doen. Dit was niet normaal. Er was iets helemaal verkeerd. Nu hoorde hij mensen roepen. Ergens in de verte blafte een hond. Voorzichtig trok hij het gordijn opzij. De bries van de baai woei hem tegemoet. Buiten was het zo licht als overdag. Het duurde even voor zijn ogen gewend waren. Toen zag hij boven de baai een grote… ja wat was het eigenlijk? Een bol. Een soort gloeilamp maar dan honderd keer zo groot en zo fel. Het hing er gewoon, boven het water. Een baby huilde. Meer honden blaften. Een vlucht vogels steeg op uit de bomen tegenover het huis. Er was iets wat Lucas eerst niet kon plaatsen. Het was stil en tegelijk ook niet. Ergens achter in zijn hoofd nam hij wel degelijk iets waar. Een geluid dat tegelijk heel ver weg en heel dichtbij was. Plots voelde hij paniek over zich stromen. Hij was bang. Net zo bang als toen de mannen zijn vader kwamen halen. Maar nu zou hij zich niet onder de tafel verstoppen. Hij zou zijn moeder beschermen, zoals hij al die keren niet had durven doen. Hij rende de kamer uit en viel bijna over de hobnkbal handschoen die hij boven aan de trap had laten slingeren. Lucas herstelde zich en rende de kamer van zijn moeder binnen.
“Mam!” riep hij. Zijn moeder stond naast haar bed en staarde uit haar raam naar het licht. Ze zij niets.
“Mam!” riep hij nog een keer.
Zijn moeder draaide zich langzaam naar hem om en hield haar vinger tegen haar lippen. Ssst, gebaarde ze.
Lucas stond daar en wist niet wat te doen. Zijn impuls om te beschermen was sterk geweest maar bracht geen concrete ideeën over ‘hoe’. De kamer zag er vreemd uit in het felle witte licht. De schaduwen van het bed en het nachtkastje waren zwart en hard, terwijl alles wat door de stralen werd geraakt zelf licht leek te geven. Zijn moeder was zelf omgeven door licht en heel even dacht Lucas dat ze er uit zag als een Engel.
“Mam, wat moeten we doen?” zei hij en terwijl hij zijn stem hoorde schaamde hij zich weer. Het klonk weer als het gejammer van een baby.
Zijn moeder reageerde niet. Ze leek heel ingespannen te luisteren. Lucas hoorde echter niets meer. Ook dat vreemde bijna-geluid was er niet meer.
Er werd beneden ruw op de deur gebonsd.
“Doe open!” zei een stem in het Engels. “Doe open! Militaire Politie!”
Lucas keek naar zijn moeder. Die bewoog nog steeds niet. Het leek of ze heel ver weg was. Het bonzen op de deur ging door.
“Dit is een noodgeval,” zei de stem. Nu in het Spaans, maar nog steeds met een vet Amerikaans accent. “Is er iemand?”
Lucas nam een besluit. Hij rende de trap af en deed de deur open. Daar, in het spookachtige licht, stonden twee Amerikaanse soldaten, beiden met een groot geweer over hun schouders. Ze stapten meteen naar binnen.
“Ik kijk boven,” zei de ene, nu weer in het Engels.
“Hoe veel mensen zijn er in huis?” zei de ander.
“Alleen ik en mijn moeder.”
“Oke, son, je moet wat voor je moeder en jou doen. Het is heel belangrijk. Kleed je aan. Pak wat kleren voor jezelf en je moeder en doe ze in een koffer. Heb je een koffer?”
Lucas knikte. De soldaat had vriendelijke blauwe ogen maar hij keek ernstig. Lucas besefte dat hem iets heel belangrijks werd gevraagd en hij rende zonder wat te vragen naar boven. Hij zag dat de andere soldaat bij zijn moeder stond.
“Ma’am, kunt u me horen?” zei hij. De eerste soldaat was nu ook boven.
“Nothing,” zei de tweede. “Let’s just do this quick. She’ll thank us later.”
Een van de soldaten zag Lucas staan. Hij glimlachte vriendelijk. “Ga inpakken, son, het is belangrijk.”
Lucas deed wat hem gevraagd was. Een van de soldaten nam nu zijn moeder bij de arm en leidde haar voorzichtig de kamer uit. Ze leek het allemaal te ondergaan alsof ze er niet bij was. Lucas werd bang toen hij de wezenloze uitdrukking van haar moeder zag. Ze keek hem aan zonder hem te herkennen. Hij duwde de angst echter zo snel hij kon weg en deed de klerenkast van zijn moeder open. Hij haalde er de groene jurk uit die hij zo mooi vond. En hij deed een blinde greep in de la waar ze haar ondergoed bewaarde. Hij voelde zich heel erg niet op zijn gemakt terwijl hij wat broekjes en een BH in de koffer stopte, in het bijzijn van de soldaten. Deze brachten haar voorzichtig de trap af. Lucas propte wat kleren van zichzelf in de koffer en drukte hem dicht. Hij liep achter de soldaten en zijn moeder aan naar buiten. Hij zag dat in de rest van de straat overal hetzelfde gebeurde. Hij zag mevrouw Florentes, die net zo afwezig uit haar ogen keek. Meneer Guerra, die op de grond zat in zijn pyjama. Sommige mensen waren ‘gewoon’, maar huilden of waren boos aan het schreeuwen tegen de soldaten. Hij zag verschillende groene legertrucks staan, waar mensen met snel gepakte koffers in werden geleid. Lucas zag dat zijn moeder en hij ook naar een vrachtwagen liepen. Een soldaat met driehoekige strepen op zijn mouw hielp zijn moeder naar binnen. Nog steeds reageerde ze niet op haar omgeving. Lucas klom zelf naar binnen en ging naast zijn moeder op een houten bank zitten. Hij zat naast twee ouderen mensen die hij niet kenden. Ook zij staarden wezenloos voor zich uit.
Buiten schreeuwden soldaten naar elkaar. “Hurry!” “Come on! Get moving!”
Meer mensen werden Lucas’ vrachtwagen in geladen. De motor startte. Het zware geronk deed de wagen schudden. Lucas rook dieseldampen. Het deed hem even aan zijn vader denken.
“Go go go!” riep iemand. De vrachtwagen zette zich in beweging. Tegelijk ging buiten het felle licht uit. Het was op slag pikdonker. Kennelijk was de chauffeur hiervan geschrokken. Hij trapte op de rem en de wagen kwam schuivend tot stilstand. Lucas hoorde de soldaten schreeuwen. De wagen stond nog steeds stil toen er een ander geluid onder het geschreeuw van de soldaten doorkroop. Eerst dacht hij dat het de motor was van de vrachtwagen. Maar het geluid was dieper. Ook weer bijna niet aanwezig zoals het geluid dat hij een eeuwigheid geleden in zijn slaapkamer had gehoord. Het werd echter met de seconde sterker. Een oorverdovend geraas deed pijn aan zijn oren. De wagen schudde op zijn assen. Een aardbeving. Lucas schreeuwde en begon bijna te huilen. De mensen die om hem heen zaten bleven als lappenpoppen op hun banken zitten. Een man met een kaal hoofd schudde zo hevig dat hij van de bank viel, op de vieze vrachtwagen vloer. Hij deed echter geen enkele poging om weer overeind te komen en bleef met opgetrokken knieen liggen. Een soldaat klom nu bij hen in de wagen. Hij hielp de man overeind en schreeuwde iets in de richting van de cabine. De wagen kwam abrupt in beweging. Door de achterflap van de laadbak zag Lucas dat er tientallen vrachtwagens achter hen reden. Maar waar gingen ze heen?