Excerpt: In de val

Doodmoe zat hij de volgende dag aan zijn bureau. De blonde Nikita had de hele nacht zijn dromen bevolkt. Rusteloos had hij liggen woelen en draaien in zijn bed. Hij had zich talloze keren afgevraagd wanneer hij haar zou opbellen: maandag bellen zou hem te wanhopig doen overkomen maar als hij wachtte tot vrijdag was ze hem misschien al lang vergeten. En zou hij haar bellen of sms’en? De vraag hield hem ook op bureau nog bezig. Hij was zo lang uit het datingwereldje verdwenen dat hij niet meer wist hoe het tegenwoordig werkte. Aan Kristoff moest hij ook geen advies vragen, die was al langer in een relatie dan hij. Zijn vriend had hem maar raar aangekeken toen hij gisteren het café uitstapte. “Wie is dat?” had hij gevraagd. Hij had nonchalant geantwoord dat hij Nikita de dag voordien letterlijk tegen het lijf was gelopen in het grootwarenhuis. Kristoff had hem hoofdschuddend aangekeken en iets gemompeld over “dat soort vrouwen”. Hij was te blij geweest om er verder op in te gaan maar de woorden hadden de rest van de avond door zijn achterhoofd blijven spoken. Aan het einde van de avond had hij besloten niet naar zijn vriend te luisteren en te doen wat zijn hart hem ingaf, hij was tenslotte oud genoeg om te doen waar hij zin in had en het door te hebben als er iets mis was. Tenslotte kende hij haar nog maar net en hij wilde haar liever het voordeel van de twijfel geven dan direct vooroordelen te gaan spuien. Zenuwachtig tokkelde hij met zijn vingers op zijn bureautafel. Het lukte hem maar niet om zich op zijn werk te concentreren en het was nog maar net half tien. Het beloofde een lange, vervelende dag te worden.