Excerpt: Er is nog nooit een sneeuwvlokje verkeerd gevallen

Proloog: Voorbij nog lang en gelukkig

Het weer buiten is ijskoud, zoals het alleen midden in de koudste nachten ijs en ijskoud kan zijn. De grond onder mijn voeten is bevroren en vlak daarboven zweven als in een mysterieuze droom talloze flarden mist. Ik grijp de deken en trek hem dichter om me heen. Iets wat me de grootste moeite kost. Tyler zegt dat het nu allemaal beter worden zal, maar ik weet het zo net nog niet. Ik vind het een spookachtige nacht. De sterren en de maan worden in z’n geheel verborgen door het dikke wolkendek. Het doet me denken aan die avond al die jaren geleden. In alle eerlijkheid herinner ik me die avond niet, ik was te jong. Maar ik heb het verhaal zo vaak gehoord. Het is het verhaal van de dag dat ik geboren werd en alle dagen die volgden.

Het was dus een avond met hetzelfde spookachtige weer. Maar die dag viel het in eerste instantie niemand echt op. Het was nieuwjaarsdag. Mam had gehoopt dat ik voor oud en nieuw al geboren zou zijn, zodat ze weer gezellig mee kan toasten met champagne. Maar ik was de snelste niet, dus was het voor haar kinderchampagne. Maar als je de verhalen mag geloven had voor de rest veel te veel gedronken.

Pappa staarde naar het scherm waar de vitale functies van mamma en mij werden bijgehouden. Mijn functies verdwenen, maar de dokters benadrukte dat ik nog steeds een hartslag had. Mamma keek hulpeloos om zich heen, en pufte: “Kan iemand die man een schroevendraaier geven?”
Niemand reageerde, tenminste niemand van het medisch of verpleegkundig personeel. Pappa reageerde wel, en behoorlijk verontwaardigd. “Schat doe, nu even normaal.”
“Laat hem alsjeblieft dat ding fixen, misschien- ah” Ze kermde. “Misschien heeft hij dan weer aandacht voor mij.”

De schoevendraaier kwam er nooit. Waarom niet? Misschien was het gewoon totale weigering van het verpleegkundig personeel, misschien gebeurde er daarna teveel rond de bevalling zelf. Want ze zeggen dat ik er niet al te lang daarna was. Ik huilde en had blijkbaar inderdaad een prima hartslag.

Helaas was ik niet de enige die er heel snel daarna was. In de eerste minuten van mijn leven stapte ook twee politieagenten de steriel witte verloskamer binnen. Een van beiden bleek constant nors gekeken te hebben, de andere blijkt even geglimlacht te hebben. “Gefeliciteerd met de kleine.”
Beide ouders mompelde zachtjes een bedankje, maar keken de agenten bedenkelijk aan.
De norse agent sprak. “Ik ben bang dat we slecht nieuws hebben tussen de vreugde van deze geboorte.” Slecht nieuws uit de mond van een politieagent. In mijn woordenboek is dat dus heel erg slecht nieuws, zoals ook die eerste dag het geval bleek.
“U bent tenslotte de ouders van Rosemarie van der Velden?” Beiden knikte. “Rosemarie is op het bureau, gearresteerd vanwege drugsbezit en het mogenlijk dealen. Als tenminste een van u mee zou willen komen naar het bureau. Ik begrijp dat dit niet de beste tijd is, maar het is nu niet anders.”

Papa stond op en ging met de agenten mee. Zonder verder een woord te zeggen. Toen hij de eerste stappen buiten zette merkte hij iets van het spookachtige weer. Hoe spookachtig het weer was zou in de jaren erna nog vaak genoeg herhaalt worden. Maar wat vooral heel erg spookachtig was was dat hij urenlang wegbllef, zonder nog iets van zich te laten horen. Het was zo laat dat het weer vroeg was toen mam eindelijk wat hoorde. Ze hadden Rosemarie laten gaan met een forse geldboete, omdat ze niet hadden kunnen bewijzen dat ze ook daadwerkelijk dealde.

Toch, ondanks dat Rosemarie weer veilig en wel thuis was, was het voor mij nooit meer zo als in de eerste minuten van mijn leven. En ik heb het altijd geweten. In de eerste minuten was ook pappa blij met zijn derde kind en tweede dochter. Toen hij terugkwam was ik verheven tot de brenger van slecht nieuws, de veroorzaker van chaos in het sprookje.

Toen mamma thuis kwam werden ook alleen de oude schalen met oliebollen van tafel gehaald. Het beschuit met muisjes bleef in de kast staan totdat de eerste kraamvisite kwam.