Excerpt: Vuurvlinder Trilogie - Het Drakenschip

Nog nooit in z’n leven had Sigris zoiets gezien. Vlak voor hen daalde de grond af tot een weerzinwekkende diepte. De zijkanten van de kloof waren voor het grootste gedeelte bedekt met prachtige bomen en planten, op de plaatsen na waar de rand zo stijl was dat ze begroeiing er geen grip op had kunnen krijgen. De kloof zelf was voor een enorm gedeelte gevuld met water, dat zachtjes golfde in de wind die door de kloof heen joeg.
“Wat is dit?” vroeg Gertrude ademloos.
“De fjorden,” zei Aven.
Voor hen spreidde zich het meest ingewikkelde netwerk van gangen af. Vervaarlijk diepe kloven die door het water waren uitgegraven, zigzaggend door de grond. Ze splitsen zich af en kwamen weer samen. Er waren doorlopende waterwegen, en anderen wisten van geen ophouden. In de verte, stukken voorbij de laagste fjorden, zagen ze de zee, goud weerspiegeld in het licht van de zon die z’n weg naar de horizon werkte. Het was een uitzicht om nooit te vergeten.