Excerpt: Zeespiegelstijging

één. Katrina

Naam en nummer snauwde de ambtenaar achter het loket tegen Katrina. Ze drukte haar huilende zoon wat dichter tegen zich aan met haar ene hand, terwijl ze met haar andere hand probeerde haar personal id phone aan de praat te krijgen. Van alle kanten stonden mensen tegen haar aan te drukken en de hitte en het lawaai waren erger dan ze ooit geweest waren. Schiet op snauwde de ambtenaar nu nog onvriendelijker. Katrina stond te trillen op haar benen. Eindelijk toonde het beeldscherm haar achttien cijferige nummer. Ze kon het nooit uit haar hoofd leren. Met bevende stem las ze het getal voor en spelde daarna haar naam. Ongeinteresseerd schreef de vrouw achter het loket haar gegevens op en drukte een stuk papier door het kleine raampje heen onder haar neus. Gelukkig hing haar id phone aan een koord om haar nek. Enigszins onhandig zette ze haar handtekening en de vrouw draaide haar stoel om in de computer haar gegevens na te zoeken en haar handtekening te verifieren. Zo onhandig vond Katrina altijd weer. De modernste technologie, maar in sommige dingen zo hopeloos ouderwets. De vergelijking ging mank en met een diepe zucht verscheurde de vrouw haar papier en begon opnieuw.

***

twee: Ike

Nog een halve meter water kunnen we echt niet hebben! schreeuwde professor Kroel terwijl hij door de kamer ijsbeerde, zich vasthoudend aan alle stoelen of aan de muur. Ike staarde naar het scherm van de computer waarop zojuist de laatste berekeningen waren verschenen. De professor had natuurlijk gelijk, maar wat zou er aan te doen zijn. De zee geeft en de zee neemt, dat oud hollandse spreekwoord aan de muur was nog net zo waar als eeuwen geleden. Professor Kroel ging weer zitten en staarde naar zijn eigen computerscherm. De anderen in de kamer waren doodstil. Deze berekeningen vielen tegen. Ze hadden zo hun best gedaan om alle factoren juist in te voeren. Eindeloze discussies veel wikken en wegen en ze waren er van overtuigd dat het goed zat. Ike was de jongste maar zeker niet de domste in dit gezelschap en hij had tot tevredenheid van de professoren zijn bijdrage geleverd. Professor Hamstra schraapte zijn keel en leek iets te willen zeggen maar zakte weer achterover in zijn bureaustoel. Hij leek verslagen.