About Zv2msklLocation: H.I.Ambacht, The Netherlands Home Region: Age:19 Website: http://zv2mskl.deviantart.com Favorite novels: The Name of the Wind, The Silmarillion Favorite music: D'espairsRay, Dope HEADz, Draconian, Dream Theater, The Gathering, Tristania, Yoshiki Non-noveling interests: Drawing, reading, music, games |
Joined: octobre 12, 2005 This Year: Official Participant NaNoWriMo History: NaNoWriMo posts: 2 NaNoWriMo buddies: 10
|
|
|
|
Excerpt:
Wat je ook doet, kijk hem niet recht in zijn ogen. De woorden weergalmden door mijn hoofd toen ik zonder erbij na te denken zijn blik ving. Dat was het moment waarop ik stopte te geloven in het gezegde dat een gewaarschuwd mens voor twee telt. Een rilling liep over mijn rug toen ik zijn donkere, maar vooral lege, ogen zag. Ze leken me gevangen te houden, me vast te nagelen op mijn plek. Alles verdween, behalve die starende zwarte tunnels. Paniek schoot door me heen, maar het gevoel was alweer weg voordat het goed en wel tevoorschijn was gekomen. Hij was doorgelopen. Ik leefde nog.
Honderd en een vragen kwamen tegelijk bij me op, maar ik wist dat ik ze nog even voor me zou moeten houden. Dus dat was de man waar kleine kinderen bang voor werden gemaakt. De man met een reputatie die misdadigers wit zou doen wegtrekken. De man naar wie ik op zoek was. Meerdere malen was ik voor gek verklaard na verteld te hebben naar wie ik op zoek was. Zelfs mijn verklaring scheen de mensen die ik sprak niet te helpen in te zien waarom ik dat deed, sommigen leken er zelfs nog meer van overtuigd dat ik bij hem uit de buurt moest blijven om die reden. Ik zag nu in dat ze misschien gelijk hadden. Ik dwong mezelf naar zijn rug te kijken terwijl hij wegliep, een Meester aan beide kanten, ook al wilde ik het liefst zo hard mogelijk wegrennen. Weg van het vreselijke gevoel dat me was overkomen sinds ik hem had gezien, weg van deze bedrukkende kerkers.
Toen zijn donkere gewaad om de hoek van de smalle gang verdween richtte ik mijn blik op de man die naast me stond. Hij zou me meer kunnen vertellen over wat er zojuist gebeurd was, als er iemand was die dat zou kunnen zou hij het zijn. Maar hij keek me niet aan toen hij een zware hand op mijn schouder legde en me zachtjes meetrok. Zijn gezicht, in mijn geheugen altijd al wat grim, stond ernstiger dan ik me kon herinneren dat het ooit had gestaan. Ik legde me neer bij zijn stilte, voor nu. Onze voetstappen klonken me te luid in mijn oren toen we de stenen trap op gingen, terug naar de wereld van de levenden.
Zv2mskl's Writing Buddies
|
|


add as buddy
send NaNoMail
visit website