Daar zijn drie redenen voor.
1) Als je het nu niet doet, doe je het waarschijnlijk nooit. Het schrijven van een verhaal noemen we hier een ‘ooit’-belofte. Als in: “Ooit zou ik nog eens een boek willen schrijven”. Maar weet je, 99% van ons zou nooit tijd vrij maken voor dat boek als we gewoon onze gang zouden blijven gaan. Omdat het zo ver van ons dagelijks leven ligt, blijft het onderaan de to-do lijst hangen. De structuur achter NaNoWriMo dwingt je om al die zorgen van je af te zetten en gewoon te BEGINNEN. Zodra de eerste vijf hoofdstukken af zijn, komt de rest vanzelf. Of met veel moeite. Maar komen zal het. En je hebt hier genoeg vrienden om je te helpen die eindstreep van 50.000 te halen.
2) Laag mikken is de beste manier om je doel te halen. Als je als pure beginner een verhaal schrijft, moet je niet verwachten dat het een internationale bestseller wordt. Door te schrijven met hoge verwachtingen, klinkt alles wat je schrijft vreemd en wollig. Als je je verhaal evalueert aan de hand van het aantal woorden, heb je die druk niet. En op dat moment ga je jezelf verrassen met een mooie dialoog hier en een briljante plotwending daar. Je personages gaan dingen doen die je nooit had verwacht en brengen het verhaal naar plaatsen die je je nooit had voorgesteld. Er zal veel rotzooi geschreven worden, ja. Maar tussen de troep zal er ook schoonheid zijn. Veel schoonheid.
3) Kunst puur vanwege de kunst doet magische dingen met je. Het maakt je aan het lachen. En aan het huilen. Het laat je dutjes doen en in een rare broek de straat op sturen. Iets doen puur en alleen omdat je het KAN, is een heerlijk medicijn tegen al die klussen die je in het dagelijks leven MOET doen.. Een verhaal schrijven in één maand is zowel stom als opwindend, maar af en toe moet je gewoon wat spontane stupiditeiten in je leven hebben. De wereld zou er een betere plaats van worden.