NaNoWriMo gaat allemaal om de magische kracht van deadlines. Geef iemand een doel en een doelgerichte gemeenschap en wonderen moeten wel gebeuren. Taarten worden in recordtijd weggewerkt. Alfalfa zal als nooit tevoren geoogst worden. En romans zullen in maand geschreven worden.
We organiseren NaNoWriMo deels om gewoon een boek geschreven te krijgen. We houden van de extraatjes die romanschrijvers worden toebedeeld. Voor één maand per jaar mogen we broeien en tekeergaan, en een grote troep van onze appartementen maken en veel koffie drinken op rare tijden. And we mogen dit allemaal luidkeels doen, in de aanwezigheid van andere mensen. Hoe bevredigend het ook is om diep in jezelf te reiken en er een onverwacht redelijk kunstproduct uit te voorschijn te halen, het is net zo bevredigend (of misschien wel bevredigender) om dit proces te mogen dramatiseren in gezelschap.
Maar de periode van kunstzinnig toneelspel is erbarmelijk kort. De andere reden waarom we NaNoWriMo doen is omdat de gloed van het maken van grootse, knoeierige kunst, en anderen grootse, knoeierige kunst zien maken, een lange, lange tijd blijft. De daad van het aanhoudend creëren doet bizarre, magnifieke dingen met je. Het verandert de manier waarop je leest. En het verandert, een heel klein beetje, je zelfbewustzijn. Daar vinden we leuk.
