NaNoWriMo gaat om de magische kracht van deadlines. Geef iemand een doel en een doegerichte gemeenschap, dan gebeuren er wonderen. Taarten worden op een miraculeus tempo gegeten. Alfalfa wordt als nooit tevoren geoogst. En boeken zullen in een maand geschreven worden.
We organiseren NaNoWriMo onder andere gewoon om een boek te kunnen schrijven. We houden van de voordeeltjes die schrijvers voorgeschoteld krijgen. Een maand per jaar kunnen we borrelen en bruisen, een enorme varkensstal van onze appartementen maken en ontzettend veel koffie drinken op vreemde momenten. En we kunnen dit allemaal luidruchtig doen, waar anderen bij zijn. Uit het diepste van je innerlijk een verrassend coherent kunstwerk prestenteren is net zo bevedigend als (zo niet bevredigender dan) je literaire wel en wee breed uitmeten bij sociale gelegenheden.
Maar die bevrediging is heel kortstondig. De tweede reden dat we NaNoWriMo organiseren is dat de triomf van een enorm, rommelig stuk kunst maken, en anderen eenzelfde rommel aan creativiteit zien prduceren, je een hele, hele lange tijd bijblijft. Het continue creeren doet bizarre, geweldige dingen met je. Het veranderd je manier van lezen. En het verandert, een beetje, je zelfbeeld. Daar houden wij van.