Excerpt: Judo-kampioen (werktitel)

“Wat moeten we voor haar hebben?” vraagt Werner hardop af.
“Zeg het eens Floor, jij bent een meisje.” Vult Omar Werner aan.
“Ja, hallo, Benthe is wel een beetje anders dan ik. Maar misschien een lekker luchtje?”
“Luchtjes, kan dat wel? Vat ze dat niet verkeerd op?” Zegt Werner.
“Waarom zou ze? Of nou ja, je bedoelt het zo…” Floor is een beetje teleurgesteld. Zelf zou ze het absoluut niet leuk om te krijgen, maar eigenlijk vindt ze het wel iets voor Benthe.
“Anders eerst even langs de cd-zaak. Is er geen film die we haar kunnen geven, die ze echt nog moet zien?” Stelt Omar voor.
“Ja, of we geven haar bioscoopbonnen, twee, en dan moet ze iemand zoeken die met haar mee kan naar de film. Het wordt wel weer tijd voor een vriendje.” Werner wordt helemaal enthousiast.
“En dan wil je zeker dat ze jou mee vraagt,” zegt Omar met lichte spot in zijn stem.
“Nee, om eerlijk te zijn, nee, ik zou niet met Benthe naar de film willen.”
“Ah, ik weet het al,” zegt Omar.
“Ja, hou jij je mond nou maar, want anders ga ik zo ook nog wel wat vertellen.” Zegt Werner snel. De jongens kijken elkaar aan. Het is niet echt vriendschappelijk, maar met die blik beloven ze elkaar om hun mond te houden. Floor snapt er niks van.
“Nou, jongens, leg eens uit,” vraagt ze luchtig.
“Nee!” zeggen ze in koor.
“Ok…”
Ze lopen verder in de richting van de platenzaak. En niet veel later hebben ze een gave film gevonden. Maar er moet nog wel een cadeautje bij. En Lenneke hoeven ze niet meer te bellen, die hadden ze voor de film moeten hebben, want daar weet zij alles van.
“Iets lekkers?”
“Zoals?” Omar heeft nog geen idee.
“Jongen, dat weet je toch?” Vraagt Werner hem, “wat eet Benthe nou het allerliefste. Ze zou een les missen om dat te kunnen gaan kopen en je mag haar ‘s nachts wakker maken voor… ?”
Omar blijft stil.
“Je stelt me teleur hoor,” zegt Floor.
“Ja, en mij ook.”
“Zeg het nou maar, ik weet het gewoon even niet.”
“Chocolade!”
“Ja, tuurlijk… nu je het zegt,” doet Omar alsof hij het plotseling weet, maar er gaat geen lichtje branden bij hem, “hoe moet ik dat nou weten.”
“Kom op, we gaan gewoon een enorme chocoladereep zoeken.” Zegt Werner.
“Jammer dat het lente is,” denkt Floor hardop. De jongens kijken haar verbaasd aan.
“Ja, anders hadden we haar naam in chocoladeletters kunnen spellen.” Vervolgt Floor haar denken. “Hoe zouden we aan chocoladeletters kunnen komen?”
“Zelf maken.” Besluit Werner.
“Zelf maken, hoe dan?” Omar is nog niet overtuigd.
“Ja, dat weet ik nog niet, maar dat gaan we dus mooi wel doen,” zegt Werner met twinkelende ogen. Hij pakt zijn telefoon om a la minute Lenneke te bellen. Want van het vijftal is Lenneke de meest creatieve persoon.
Aan de telefoon is hij heel enthousiast. Soms is hij even stil, echt een oplossing wordt nog niet genoemd, maar zijn gezicht begint te stralen.
“We doen het.” Zegt hij als hij opgehangen heeft, “Lenneke is helemaal voor. Ze heeft even snel uitgerekend wat we aan chocolade nodig hebben. En wat versieringen.”
Omar staat hem met open mond aan te kijken. Hij is niet zo creatief, maar vindt het uiteindelijk wel een mooi plan.
“Per letter hebben we ongeveer 200 gram chocolade nodig. Benthe heeft zes letters in haar naam, dus zes keer 200 is 1200 gram. Daar kan ze wel een tijdje op leven. Op naar de supermarkt.”
Niet veel later loopt het drietal met ruim een kilo aan chocolade repen en nog allerhande versieringen de supermarkt weer uit. Floor moet dan naar huis om te gaan eten en zich klaar te maken voor de training. Omar en Werner gaan nog even wat drinken op een terrasje, want het is echt mooi weer. Nu moeten ze alleen nog een keertje afspreken om de letters te maken. Maar daar is ook dus hulp van Lenneke bij nodig. En het voor elkaar zien te krijgen dat ze een moment kunnen prikken dat Benthe niet kan. Nu Benthe even geen jongen heeft om zich mee bezig te houden, zal ze vaak met haar vrienden willen afspreken.