Excerpt: Terugkeer van een magiër

“Oke, de kust is veilig,” fluistert Loran. “Laten we snel verder lopen. Volgens mij is Conrad nog altijd daarbinnen.”
Hij pakt Rowans hand vast en leidt haar door de gang. Op een gegeven moment wordt de omgeving steeds lichter, totdat ze ineens in een compleet verlichte grotkamer staan. Even moet Rowan knipperen met haar ogen tegen de grote hoeveelheid licht, maar dan kan ze eindelijk om zich heen kijken. De kamer is behoorlijk groot. Een van de muren is compleet bezet met grote, in zwart leer gebonden boeken. Verder staan er een paar stoelen, een tafel en een tweetal bedden in ruimte. Op een van de bedden zit Conrad met een hangend hoofd naar zijn voeten te staren. De haarkleur van de jongen is verandert van zijn normale lichtblonde krullen naar de zwarte bos hooi die zo kenmerkend was geweest voor Dracon.
“Conrad,” fluistert Rowan. “Of moet ik toch Dracon zeggen?”
De jongen kijkt op – zijn ogen zijn ook weer helblauw in plaats van lichtgroen – en een verbaasde glimlach verschijnt op zijn gezicht.
“Conrad, noem me alsjeblieft Conrad,” zegt hij. “De enige reden waarom ik dit uiterlijk weer aangenomen heb is omdat ik in mijn normale voorkomen niet kan doen wat ik verplicht wordt te doen. Maar wat komen jullie hier nu weer doen? Hoe wisten jullie dat ik hier zat?”
“Bran weet meer van je uitstapjes met Donoval dan jij denkt,” antwoordt Rowan. “Hoe gaat het? Wat is er aan de hand?”
“Niet goed,” zucht Conrad. “Meer kan ik niet zeggen.”
“We zagen Donoval weggaan,” zegt Loran. “Ik hou mijn oren gespitst op zijn terugkomst, maar tot die tijd kun je vrijuit tegen ons praten, toch?”
Een paar tranen beginnen over Conrads wangen te rollen. Hij schudt zijn hoofd en verbergt zijn handen in zijn haar.
“Nee, dat kan ik niet. Ik kan niets zeggen, ik kan niks doen. Het enige wat ik nog kan… waar ik zelfs toe verplicht ben, is mijn eigen koninkrijk naar de afgrond helpen. Hoe moet ik dit ooit tegen Sapph verantwoorden? Hoe kan ik mijn eigen kinderen ooit nog aankijken en me niet schuldig voelen over wat ik allemaal gedaan heb en nog ga doen?”
Rowan gaat naast Conrad zitten en slaat bemoedigend een arm om hem heen. Sussend wrijft ze over de rug van de verslagen koning.
“Kun je helemaal niks zeggen? Ook niet onder wat voor betovering je je bevindt?”
“Nee.”
“Oke, ik vertrouw je als je dat zegt. We lossen het wel op Conrad, vertrouw ons. We hebben Bran aan onze zijde en hmph!”
Rowan wordt vrij ruw afgekapt als Conrad zijn hand stevig over haar mond heen legt.
“Zeg niks, alsjeblief zeg niks. Alles wat je nu zegt zal tegen je gebruikt gaan worden,” fluistert hij gehaast.
Meteen nadat hij dat gezegd heeft krimpt hij ineens en grijpt met zijn vrije hand naar zijn hart.
“Ga nu. Donoval zou niet al te lang wegblijven en hoe langer jullie hier zijn, hoe moeilijker het voor mij wordt.”