Excerpt:

Toen stond ze als verstijfd. Haar hart ging als een razende tekeer en ze moest naar adem happen. Ze voelde alle kleur uit haar gezicht wegtrekken en moest een paar keer diep ademhalen om weer te kalmeren. Maar kalm zou ze niet meer worden. Ze voelde dat ze begon te trillen en ze kon haar ogen niet geloven.
Een paar meter verderop stond, druk in gesprek met een aantal zeer rijk en knap uitziende mensen, meneer Turner. Haar meneer Turner.
Henry.
Henry Turner was op het bal. Ze was in dezelfde ruimte met hem. Na twee en een half jaar.
Ze moest weg. Hij mocht haar niet zien. Wat een ongelukkige situatie! De deur was vlakbij, maar meneer Turner was ook vlakbij. Hij zou haar zeker zien wanneer ze de ruimte uit zou lopen. Maar zou hij haar herkennen? Ze was ouder, was helemaal opgedoft voor het bal. Misschien herkende hij haar niet.
Onzin.
Natuurlijk zou hij weten wie ze was. Ze was Elizabeth Ashcombe. De Elizabeth Ashcombe die hem zo hard had laten vallen, beïnvloed door haar vader en gouvernante. Zijn grote jeugdliefde, die nu achter hem lag en slechts een herinnering was.
Elizabeth begon richting de deur te lopen, terwijl ze haar hoofd gebogen hield en niet naar hem durfde te kijken. Ze kon het niet laten. Ze keek toch. En ze zag dat zijn ogen op haar gericht waren.