Excerpt: Wishes

(da segunda escena do Capítulo III):
[...]

Cando chegaron alí atoparon unha sorpresa inesperada: Natalia volvera á cidade.

--Vaia, xa estás aquí --dixo Lisa cando a viu no salón, falando con Sombra, que semellaba unha furia de odio contido: non era que as dúas rapazas fosen antitéticas, pero moi lonxe de selo non andaban, non.

--Lisa! Que sorpresa... Chego á casa e atópome coa túa... "amiga"... --Natalia podía falar entrecomiñando as palabras, cousa que enfatizaba facendo unhas comiñas cos dedos das mans, como se debuxase as comiñas no aire.

--Non son a súa amiga --dixo Sombra en cursivas sen necesidade de facer ningún aceno.

--Si, perdoa... E agora chegas cunha nova amiga!

--Ah, non contaba contigo ata mañá --conseguiu dicir Lisa, aínda paralizada na porta.

--Ah, si, é que o voo a París foi cancelado no último intre, un problema de navegación, ou algo así, e mandáronnos á casa, aínda que mañá pola tarde saímos outra vez, a Edimburgo.

--Ah, vaia... Pois... --Rematou de entrar, temorosa da reacción da súa compañeira de piso, que era un pouco bipolar, e tanto estaba superamigable como unha fera--. Pois esta é... Xandra.

--Ola, encantada --dixo Xandra adiantándose e dándolle un par de bicos na meixela, deixando marca do carmín que se puxera despois de comer, "para probar": non se decatara de que esa era unha das razóns polas que as mulleres bicaban de lado, máis rozando as caras que estampando os beizos nun bico como era debido--. Oh, perdón, mancheite co carmín, non me lembraba...

--Non pasa nada --dixo Natalia, leda--, un pano e listo... Así que Xandra, eh?

--Si --dixo Lisa rapidamente--. Ela é... unha prima de Xandre. Lémbraste de Xandre, non si?

--O teu amigo químico?

--Si, dese mesmo.

--Ah, pois vaia... Es moito máis guapa do ca el, a verdade... Non é por ofender, pero ese rapaz estaría máis guapo se cambiase o peiteado, e tamén a actitude, é demasiado tímido.

--Si --riu Xandra forzadamente--, a verdade é que eu llo digo case que tódalas veces que o vexo, pero el está no seu mundo, cos mangas e os xogos de consolas...

--Si, é verdade --coincidiu Natalia--, pero iso forma parte do seu encanto, non si?

--Ti cres? --preguntou Xandra, intrigada. Non sabía que lle gustase, aínda que fose un pouco, á espectacularmente guapísima compañeira de piso de Lisa.

--Nata --dixo esta última--, e que vas facer?

--Pois descansar un pouco e despois saír de marcha... Por que o dis?

--É que Xandra tivo un pequeno accidente coa súa roupa, e empresteille un pouco da túa, que levades case a mesma talla, aínda que ti es moito máis alta...

--Non tanto --protestou Xandra, ferida no seu amor propio.

--Vale, pero Nata está máis delgada ca min, e iso é o que contaba, ou non?

--Vale, vale... Non pasa nada, non me importa, teño máis roupa da que podo usar de todas formas, paso a metade da vida metida no uniforme de voo...

--Moitas grazas, Natalia, es moi amable...

--Nada, nada, muller, se es "amiga" de Lisa, es miña amiga...

--Eh, non é a miña amiga --protestou Lisa, subitamente ruborizada--, bo, non nese "senso" --recalcou facendo o xesto de Natalia--, o que pasa que ela viu ver o seu primo e el tivo que marchar ao pobo de súpeto, e ela quedou para ver a cidade e iso.

--Ah, iso explícao todo... Pois nada, se queres ver a cidade, tes que saír comigo! Coñezo todos os locais máis chic da cidade, e en todos déixanme pasar sen pagar --engadiu un chisco do seu ollo azul coma o ceo.

--Ah --sorriu Xandra, subitamente nerviosa--. Pois moitas grazas, pero non sei se...

--Parvadas! Claro que podes, se Lisa non quere vir porque eses sitios están cheos de homes rexos e fortes, desexosos de poder gozar dun corpo de muller de verdade, pois que non veña... --O ton de Natalia xa non era tan xoguetón como antes.

--Eh... --dixo Xandra, mirando para Lisa... Socorro, gritou mentalmente.

Lisa suspirou, vencida xa antes de presentar batalla.

--Vale, saímos esta noite.

--Esta noite xa tiñamos plans --dixo Sombra nun ton de voz completamente xélido.

--Pois deixádeos para outro día --replicou Natalia, mirando furiosa para ela--, eu só vou estar aquí esta noite, non sexas egoísta, "Sombra" --dixo, esta vez acadando as comiñas sen necesidade de xestos.

--Vale --respondeu Sombra, respondendo aos acenos de súplica que lle facía Lisa desde o outro lado do salón, aproveitando que Natalia non a podía ver.

--Estupendo --dixo entón Natalia, volvendo a ser tan encantadora coma sempre--. Vou durmir unha sesta, e despois ceamos algo lixeiro e poñémonos guapas!

--Vale, descansa... Buf, por fin soas! --Lisa estaba azorada--. Que mal trago! En fin, creo que é un prezo pequeno a pagar, non si?

Xandra asentiu, aínda un pouco preocupada.

--Ódioa --dixo Sombra en voz baixa e desapaixonada--. Ódioa, en serio.