Excerpt: Droomvlucht Afrika

Het kwam door een opmerking van You. Petjepeër eersteklas, import medelander, te hoge cijfers op de uni, rechten in Leiden ook nog en vervolgens meteen advocaat in louche zaakjes en binnen drie jaar partner bij een kantoor met strafadvocaten. Maar wel een mooie petjepeër die me er dus gewoon weer inluisde. Wist ik veel dat ie een wolf was. 
We zaten met het niet geheel toevallige gezelschap ouderwets te hijsen in 1820 - eh - Café Kale de Derde in de Ferdinand Bol. Gewoon zoals we wel vaker deden na middernacht op de zaterdagavond. Om de een of andere reden ging het gesprek over onvervulde verlangens en uitdagingen. Over lef ook. En toen werden het weddenschappen en nog erger, binnen een half uur kwam dus die reis met die luchtballon op tafel. Zo’n gek idee was het nou ook niet op dat moment als ik er nog wat langer over nadenk. You, die eens wat anders wilde na zes jaar keihard werken voor net zo harde centen bij een top brass advocatenkantoor. Blast die na zijn studie antropologie als loodgieter aan de slag was gegaan maar ook daar toch niet echt tevreden mee was. En Sprinkle. Lieve kleine, reteslimme, geslepen, gemene Sprinkle. Mooie Sprinkle vooral. Af en toe geile Sprinkle maar daar heb ik het later wel over. Punt was natuurlijk dat we allemaal zo onze redenen hadden om er uit te breken en de wereld maar eens van een andere kant te bekijken. Een test, niet alleen een weddenschap. Het doel was niet zo ingewikkeld: van Luxor westwaarts varen in een zelf ontworpen luchtballon naar Casablanca. De Sahara nemen van oost naar west. Overmoedig waren we, ontzettend arrogant en zo nat achter de oren als maar mogelijk was. Maar we gingen wel. We hebben het gedaan, op onze manier. Maar heeft het wat opgeleverd? Zijn we er wijzer van geworden? Slechter, beter?