Excerpt: De verloren prinses (werktitel)

Een halfjaar later zit Rowan weer achter haar computer. Loran slaakt een diepe zucht als hij het ziet wanneer hij de kamer binnenkomt.
“Serieus, je hebt al bijna vijf weken non stop achter dat apparaat gezeten. Denk je niet dat je er nu even afstand van kunt nemen?”
“Ik ben nu bezig om alle rotzooi die ik de afgelopen drie jaar verzameld heb te verwijderen en alleen nog de nuttige bestanden te bewaren,” antwoordt Rowan wat afwezig, terwijl ze voor de zoveelste keer op ‘verwijderen’ drukt. “Het ruimt behoorlijk op kan ik je zeggen.”
Afgelopen week heeft Rowan te horen gekregen dat haar bachelorscriptie over aangeboren hartaandoeningen beoordeeld is met een acht en een half, iets waar ze verschrikkelijk trots op is. Nu is ze klaar met haar bachelor en kan ze genieten van een zorgeloze zomervakantie voordat ze in september aan haar master Biology of Disease gaat beginnen.
Loran omhelst Rowan van achteren.
“Alsjeblieft? Het is hartje zomer, de zon schijnt volop en het is dertig graden! En jij zit hier maar binnen bestanden te verwijderen. Kan dat niet wachten? Wanneer het regent bijvoorbeeld? Je smelt nog weg als je langer in deze kamer blijft. De zon staat er bijna de hele dag op met ramen op het zuiden en westen.”
“Al goed, ik stop er wel mee.”
Rowan sluit de computer af en schuift haar bureaustoel naar achteren.
“Zullen we gaan zwemmen?” vraagt ze, terwijl ze haar bikini al uit de kast vist.
“Ik vrees dat dat even zal moeten wachten.”
Loran en Rowan kijken verbaasd naar Hieronymus, die in de deuropening staat.
“Er is een bode uit Talescia aangekomen. Hij wil ons alle drie dringend spreken en hij ziet er behoorlijk bezorgd uit.”
“Ik vraag me af wat er mis is…” mompelt Rowan, haar bikini weer terugleggend.
“Alle gasten zijn al naar het zwembad vertrokken, dus we kunnen rustig in de keuken alles bespreken.”
Het drietal loopt de trap af en gaat de keuken in, waar de bode al zit. Rowan bedenkt zich dat het maar goed ook is dat iedereen de hort op is. De bode valt behoorlijk op met zijn lange broek en shirt met lange mouwen. Blijkbaar heerst er in Talescia geen hittegolf. Hieronymus schenkt voor iedereen een glas ijskoude limonade in en schuift dan als laatste aan aan de keukentafel.
“Zeg het eens Romeo, wat is er aan de hand?” vraagt Loran.
De jonge schildwacht slaakt een diepe zucht en draait zijn glas een beetje weemoedig in het rond.
“Het is echt verschrikkelijk. Het hele koninkrijk is aangeslagen en op het kasteel is de stemming alleen maar erger.”
“O grut, is voormalig koning Balthasar overleden?” vraagt Rowan.
“Nee, nee, met hem gaat alles nog goed. Hij verkeert in uitstekende gezondheid,” zegt Romeo hoofdschuddend. “Nee, prinses Giselle is verdwenen.”
Een lange, beklemmende stilte valt in de keuken van Huize De Witte Raaf. Iedereen kijkt geschrokken of ongelovig van de een naar de ander om vervolgens weer de aandacht op Romeo te richten.
“Verdwenen? Maar… hoe dan? Ik kan me niet voorstellen dat ze zomaar weggelopen is,” zegt Rowan.
“Ik weet er het fijne ook niet van. Dat weet niemand eigenlijk, behalve de koning en de koningin. Koning Conrad heeft mij gevraagd om jullie zo snel mogelijk op te halen heer Loran en vrouwe Rowan. Koningin Sapphira is haast ziek van verdriet en komt haar slaapkamer niet meer uit. Zelfs koning Conrad mag niet naar binnen komen.”
Zonder te aarzelen schuift Rowan haar stoel naar achteren.
“Dan gaan we meteen. Geef ons even de tijd om ons om te kleden en wat spullen te pakken.”
Samen met Loran gaat ze weer de trap op.
“Hoe kan Giselle zomaar ineens verdwijnen?” vraagt Rowan. “Dat meisje is twee en een half nu.”
“Ik heb geen idee Rowan, maar we krijgen het vanzelf te horen van Conrad. Zo, de linten zitten weer.”
Rowan kijkt nog even in de spiegel. Een opvallend somber gezicht kijkt haar aan. Ze schudt even haar hoofd en volgt Loran dan weer naar beneden. Romeo staat al in de tuin bij het heggetjesdoolhof te wachten. Haast zonder te kijken loopt het drietal naar de steen toe en binnen de kortste keren staan ze weer in de kasteeltuin van Galatea. Rowan rilt een klein beetje.
“Het is hier inderdaad een stuk frisser dan in Wereld,” concludeert ze.
Vlug lopen ze het kasteel in, richting de troonzaal. Het valt Rowan op dat de er ineens veel meer soldaten en schildwachten door de gangen lopen. Voortdurend worden er keurende blikken op het drietal gericht, maar ze hoeven zich niet te identificeren. Blijkbaar zijn Loran en Rowan bekend genoeg op het kasteel. Romeo leidt het tweetal linea recta naar de troonzaal.
“Jullie worden verwacht,” zegt hij. “Ik moet weer patrouilleren.”
Daarna draait hij zich om om er snel vandoor te gaan. Rowan kijkt hem een beetje vreemd na en doet dan de deur open. Een beetje voorzichtig steekt ze haar hoofd naar binnen. Op de troon zit een zeer aangeslagen koning Conrad naar zijn voeten te staren. Zijn kroon ligt compleet vergeten op een klein tafeltje naast de troon. Wanneer hij de deur hoort piepen, kijkt hij op. Rowan schrikt eventjes als ze de rode ogen van de koning ziet.
“Rowan, kom toch binnen,” zegt hij. “Is Loran ook gekomen?”
Rowan duwt de deur verder open en loopt dan naar binnen, gevolgd door Loran. Wat zoekend kijkt Loran om zich heen, maar er zijn nergens stoelen te bekennen.
“Sorry, daar heb ik inderdaad niet aan gedacht,” zegt Conrad als hij het opmerkt. “Jullie kunnen allebei wel even op Sapphira’s troon gaan zitten.”
Loran houdt even geschrokken zijn adem in. Op een troon gaan zitten? Rowan pakt zijn hand vast en trekt hem de verhoging op.
“Nu is even niet de tijd om je over protocollen druk te maken. Gewoon zitten,” fluistert ze hem toe.
Als Loran de vastberaden blik in Rowans ogen opmerkt, glimlacht hij een beetje verslagen en laat zich op de troon zakken. Rowan neemt plaats op zijn schoot.
“Vertel Conrad, wat is er aan de hand? Romeo vertelde ons dat Giselle verdwenen was?” vraagt Rowan.
Conrad knikt alleen maar.
“Maar hoe dan? Ze kan toch niet ongezien het kasteel uitgelopen zijn?”
“Nee,” zucht Conrad. “Nee, ze is niet weggelopen of iets dergelijks. Ze is ontvoerd.”