Excerpt: Een Leven Vol Leugens

Nolana
Ik kon mijn opluchting niet negeren toen ik een stad zag. Ik verlangde naar een warm bed en droge kleren, moe en verward als ik was. De reis had me uitgeput, en het besef dat ik alles achter me had gelaten begon steeds meer tot me door te dringen. Ik zou helemaal opnieuw moeten beginnen. Mijn ogen prikten, maar ik wilde niet huilen. Niet nu. Wat moesten die mensen wel denken als ik jankend hun dorp in kwam lopen. Nu moest ik even doorzetten: er stond me nog een hoop te doen! Ik haalde diep adem toen de stad dichterbij kwam. Onzeker haalde ik een hand door mijn nu korte haren. Het voelde ontzettend vreemd aan, en het kriebelde in mijn nek. Om mijn aandacht ergens anders op te richten veegde ik met de deken die over mijn schouders gedrapeerd lag over mijn wangen. Alle aarde was nu vast verdwenen. Ik snifte, rillend van de kou. Misschien was dit toch niet zo een goed idee geweest.

Amias
Die avond aten we goed. Triomfantelijk na onze overwinning in de woestijn hadden we al ons opgespaarde geld bij elkaar gelegd en besloten het te spenderen aan een mooi avondmaal. Dat was een kleinigheid, toch? Samen zaten we nu op het dak bij de ondergaande zon, drinkend van de wijn, met een kiwi in onze handen. Ik slaakte een verzadigde zucht, kijkend naar de mensen die onder onze voeten heen en weer liepen. Talma lag op haar buik naast me. Haar ogen speurden de mensenmassa af. Met de smaak van de wijn nog op mijn tong sloot ik mijn ogen. Ik dacht aan de woestijn en aan mijn lieve Leila. Langzaam zonk ik weg in een droomloze slaap. Ik had het niet eens door tot ik wakker schrok. Naast me lagen de resten van het avondeten. Talma was verdwenen.

Delwen
Ik liep als een zombie naar een hal verderop om een boek te vinden over geneeskrachtige kruiden, en de landstreken waar ze groeiden. In eerste instantie keek ik enkel naar de boeken op de planken, maar toen zag ik de persoon die diep was weggekropen in een hoekje. Dus hier had ze al die tijd gezeten!
“Taya,” siste ik, terwijl ik haastig naar haar toe liep. Wat deed ze daar? Ze had het hier nooit leuk gevonden, alleen als ze gewerkt had aan haar werkstukken. Dat was nu absoluut niet het geval. Ze had wallen onder haar grote ogen zag ik –iets dat me enigszins verbaasde. Een paar plukken van haar bruine haren vielen slordig voor haar gezicht. Ze keek me met een smalende glimlach aan. Wat was er aan de hand?
“Delwen, lieverd! Wat doe jij hier nou?” vroeg ze nuchter. Toch zag ik aan de blik in haar ogen dat ze er enigszins van geschrokken was dat ik hier was. Ik wilde nu echt weten wat er aan de hand was. Ze had zichzelf zeker weer diep in de problemen gewerkt. Ik ging in de stoel naast haar zitten. Het was hier behoorlijk donker, zo tussen al die kasten in.
“Ik kan beter aan jou vragen wat je hier doet,” merkte ik op. Het was niet mijn bedoeling geweest om zo kattig uit de hoek te komen, maar mijn vermoeidheid had de overhand genomen. Taya keek me verbaasd aan.