Synopsis: Schijnleven

De wind zong met mij mee. Wij zongen, samen. Ik keek uit op een lange weg, het pad waar ik over liep. Ik pakte mijn iPod en zette wat muziek op. Ik keek weer terug, naar die ongelofelijk lange weg. Ik zou hem in mijn leven helemaal af moeten lopen en als ik van het pad af zou komen zou ik doodgaan. Alleen, ookal zouden zoveel mensen me gevraagd hebben om een stukje terug te lopen en samen verder te gaan. Er vloog een vlinder, helemaal alleen, net zo alleen als ik. Ik strekte mijn arm uit en opende mijn hand, hij landde erop. Ik keek naar hoe mooi hij was terwijl ik hem langzaam naar me toe trok, de vlinder schrok, vloog weg. Ik was weer alleen op mijn pad.
Ik luisterde aandachtig naar mijn muziek terwijl ik doorliep. Opeens kwam er iemand naast me lopen. Ik keek naar links en zag een jongen. Hij liep precies hetzelfde. Hij liep op hetzelfde pad, met dezelfde snelheid en als ik mijn rechtervoet verplaatste deed hij dat ook. Ik keek weer voor me uit en slaakte een diepe zucht. De jongen keek me verbaasd aan en liep als vanzelf nog steeds hetzelfde als ik. De wolken verdwenen en de zon begon te schijnen. Ik hoorde dat er iemand naar ons toe rende. Ik keek achterom en zag een meisje, ook zij begon uiteindelijk naast me te lopen. En ook zij liep hetzelfde als ik.