Genre: Other Genres
About IammaraLocation: Almere Age:24 Favorite novels: Atonement, The Crimson Petal and the White, The Truth, Going Postal, Everything is Illuminated, etc. Favorite writers: Terry Pratchett, Jonathan Safran Foer, George R.R. Martin Favorite music: For this one: Arctic Monkeys all the way. Non-noveling interests: Reading, acting, hanging out with friends, (computer) games, RPGs and movies |
Joined: October 21, 2008 This Year: Official Participant NaNoWriMo History: NaNoWriMo posts: 39 NaNoWriMo buddies: 7
|
|
|
|
Synopsis: De Galla I: Sophie
Het leven van Sophie begon vijf jaar geleden. Toen werd ze samen met 167 anderen wakker op wat Jesz liefhebbend de Vleeshoop noemt. Ze weet niets meer van daarvoor: wie ze is, hoe oud ze daadwerkelijk is, en waarom ze in het midden van een bos belandde met niets dan een labjas aan. Het enige dat ze weet is dat ze anders is, net zoals de overige Plussen. Helaas blijkt anders niet beter te zijn; de eerste Plussen zijn al dood voor ze goed en wel van de Vleeshoop weg kunnen komen, en de anderen hebben rare...afwijkingen.
Het is ondertussen vijf jaar later. Sophie leeft met zo’n vijftien Plussen in het Pakhuis, op de rand van de wet – niet dat daar nog veel van over is na de grote Rev-oorlog. Wie ze was voordat ze van de Vleeshoop kwam is niet iets waar ze zich nog dagelijks mee bezig houdt, en eigenlijk vindt ze dat wel prima. Toch wordt ze gedwongen om dieper te graven in waarom de Plussen zijn zoals ze zijn als er verschillende groepen een ongezonde interesse in het Pakhuis beginnen te tonen.
Excerpt: De Galla I: Sophie
Ik heb vandaag voor het eerst iemand gedood.
Ik weet niet waarom het me zoveel doet. Ik heb al ontelbare keren in soortgelijke situaties gezeten, en het enige verschil was dat Jesz altijd de trekker over haalde, en niet ik. Toch voelt het anders. Misschien omdat de verafschuwde uitdrukking van de man dit keer op mij gericht was, of misschien omdat ik Jesz geschrokken naar adem hoorde happen toen ik het deed.
Ach, in ieder geval zit ik nu binnen, dus ik mag niet te veel klagen. Jesz is nu buiten, in de regen, mijn rotzooi op aan het ruimen. Niemand weet precies wat hij met de lijken doet – niemand wil het weten – maar hij zorgt ervoor dat ze verdwijnen. Niet dat we zoveel moeite hoeven te doen tegenwoordig, het is niet alsof het iemand nog iets interesseert.
Iammara's Writing Buddies
|
|


add as buddy
send NaNoMail
visit website